een roman die structureel soms wat mank loopt, maar stilistisch nog steeds uitmuntend is

De nieuwste, en tevens laatste, roman van Julian Barnes las ik net na 'Alles voor de reis' van Adriaan van Dis, en het viel me meteen op dat er wel wat parallellen tussen beide boeken te trekken zijn.

• Zowel Barnes en Van Dis blazen dit jaar 80 kaarsjes uit, en beide heren worden dus geconfronteerd met verlies en ziekte in hun omgeving.
• Terwijl Van Dis mijmert over de herinneringen aan zijn minnares, amuseert Barnes ons met de herontdekte liefde tussen 2 van zijn goede vrienden, Jean en Stephen. Deze 2 hadden een kortstondige relatie na hun studententijd, verloren elkaar uit het oog maar dankzij de inmenging van Barnes herontdekken en herbeleven ze de liefde voor elkaar.
• Barnes en Van Dis kregen de expliciete vraag van hun protagonisten om hun verhaal niet te romantiseren, maar daar veegden ze vierkant hun voeten aan. De desbetreffende personen kunnen hen immers toch niet meer voor het gerecht dagen, ze zijn allemaal overleden.

De roman van Barnes kon me meer bekoren dan die van Van Dis, maar het is zeker niet de beste Barnes die ik las. Het hele verhaal voelt wat gemakkelijk aan, omdat het sterk autobiografisch is en daarom wat op uitgegeven dagboekfragmenten lijkt. Daarnaast heeft het ook wel wat essayistische trekjes, en die kon ik persoonlijk minder smaken.
Dat Barnes kan schrijven, staat echter buiten kijf. Als oude man is hij sterk bezig met herinneringen, wat zeker enkele interessante inzichten oplevert (oa over de madeleines van Proust) en daarnaast kan hij prachtig schrijven en mijmeren over de liefde als geen ander.
Er is een glansrol weggelegd voor Jimmy, die ook op de cover mag prijken, en op het einde neemt Barnes afscheid van zijn lezers, en die afscheidsrede vond ik heel pakkend.
Zonder wrok of wroeging geeft Barnes te kennen dat hij klaar is om de pen neer te leggen, en in tegenstelling tot sommige oudere mensen, die wat cynisch en gelaten kunnen worden over hun aftakeling en ziektes (ook Barnes kreeg kanker), blijft Barnes gevat en humoristisch. Een levenshouding om te koesteren, een roman die structureel soms wat mank loopt, maar stilistisch nog steeds uitmuntend is.