De cover is ondeugender dan het boek

We maken kennis met de vierentwintig jarige Mona, die sinds haar twaalfde, na de scheiding van haar ouders, bij Sheila woont. Sheila heeft een schoonmaakbedrijf, waar Mona ook werkt, want die is gek op stofzuigen en verzamelt zelfs stofzuigers. Op dinsdagavond doet Mona vrijwillgerswerk en helpt ze verslaafden door het omruilen van spuiten en naalden.
Zo ontmoet ze ook iemand die ze meneer Getver noemt, maar tot wie ze zich wel aangetrokken voelt. Hij is clean op het moment dat ze een relatie beginnen, maar natuurlijk krijgt hij een terugval. Op een dag stuurt hij haar alle dingen op die ze hem gedurende hun relatie heeft gegeven met de mededeling dat hij binnenkort deze planeet verlaat en geeft haar het advies naar Taos in New Mexico te gaan. Iets wat ze doet als haar nieuwe werkgeefster haar ontslaat; er is niets meer om te blijven.
Ze komt terecht in Valdez, omdat Taos te duur is voor haar, en huurt de helft van een huis. Ze deelt het met een stel, Nigel en Shiori, die er een aparte levenswijze op nahouden met veel meditatie en mindfulness.
Mona krijgt van Nigel het advies: ‘Omarm je persoonlijke verleden en laat het dan achter je, waar het hoort. Je verleden is niet de locomotief die de trein trekt.’
In haar nieuwe woonplaats gaat ze weer aan de slag als werkster en via haar werk komt ze bij mensen thuis die allemaal zo hun uiteenlopende bezigheden en eigenaardigheden hebben en die daardoor weer stof opleveren voor Mona’s handel en wandel.
Zo heb je een medium, Betty, die voorspelt dat Mona niet ouder dan zevenentwintig wordt. ‘Betty had er geen benul van dat Mona een vroege dood op prijs zou stellen. (...)Toegegeven, zevenentwintig was een beetje jong om te sterven. (...) Maar goed, er gingen zovéél geweldige mensen dood op die leeftijd.’
Gelukkig heeft ze dat alleen gezegd om te zorgen dat Mona in beweging komt en dat lijkt te lukken, al maakt ze aan het begin van het tweede deel nog steeds andermans huizen schoon. Ze ontmoet Rose die een paar scherpe observaties maakt: ‘Mensen vertellen jou dingen. Ze vertellen je hun geheimen. Of niet? (...) Het komt door je stem. En je energie. Daardoor voelen mensen zich op hun gemak en kunnen ze hun hart luchten.’
Er volgt een hele rij mensen die allemaal wat anders van haar willen en waar ze de nodige dingen met meemaakt. Nadat ze een keer wat te openhartig over haar avonturen heeft gepraat en bang is voor een openhartighartigheidskater, zegt Nigel: ‘Die mensen denken niet aan jou. Ze denken aan zichzelf en aan wat ze tegen jou hebben gezegd, of misschien aan wat ze tegen elkaar hebben gezegd.’
Tijdens een bezoek aan haar moeder is er een aardbeving en wordt ze gered door een jongeman. Is hij de ridder op het witte paard en zorgt hij voor een drastische wending in Mona’s leven of valt het tegen? Dat zijn dingen die de lezer zelf moet ontdekken, er gebeurt in ieder geval genoeg.
Het is een slimme keuze geweest om beide delen samen te voegen tot één boek, maar het tweede deel miste wel wat van de vaart van het eerste. De progressie die je verwacht als Mona eenmaal in New Mexico is, blijft uit, gelukkig weet ze op het eind de lezer te verrassen, en wie weet zichzelf.