Uitgevlucht en uitgevlogen

In ‘De terugvlucht’ neemt Ines Nijs de lezer mee naar de jaren net na de Tweede Wereldoorlog. Als hoofdpersoon voert ze Victor Heylighen op, een piloot van rond de vijftig die voor Sabena op Congo vliegt. Met zijn twintigjarige ervaring valt het hem moeilijk om zich aan de veranderende tijden aan te passen: de techniek gaat met sprongen vooruit en daar heeft hij moeite mee, daarnaast komen er steeds meer regels waar hij, de pionier die alles zelf oploste, zich aan moet houden.
Victor heeft zijn vader al vroeg verloren en hangt nog steeds heel erg aan zijn moeder, zij is degene die zijn lievelingsmaaltjes maakt, zijn overhemden op de juiste manier wast, droogt en strijkt. En zij is zijn toevluchtsoord als hij weer eens woorden heeft met zijn vrouw Helena.
Het verhaal wordt verteld vanuit het ik-perspectief van Victor, die niet echt uitblinkt in zelfkennis en empathie. Zo is er een moment dat hij eindelijk wat inzicht lijkt te krijgen, maar pardoes door de slaap wordt overmand, zodat dat leermoment weer in het niets oplost. Gelukkig is een mens nooit te oud om te leren en na een aantal ingrijpende gebeurtenissen lijkt Victor eindelijk tot het besef te komen dat de wereld niet alleen om hem draait.
Omdat Victor wat oppervlakkig is, heeft dat ook zijn weerslag op de diepgang van het verhaal. Zo krijgen we heel weinig mee van de politieke situatie in Congo en en ook de herstelwerkzaamheden in België worden slechts zijdelings aangehaald.
Een historische roman, zoals de achterflap suggereert, is het boek niet, daarvoor bevat het verhaal te weinig informatie, feiten en achtergronden waardoor je echt meer inzicht zou kunnen krijgen in de Congoroute, de tijd van vlak na de oorlog en de situatie in zowel België als in Congo.
Toch weet het verhaal te boeien doordat Ines Nijs een paar interessante bijrolspelers opvoert waar je onmiddellijk sympathie voor gaat voelen door hun loyale houding tegenover Victor en de manier waarop ze in het leven lijken te staan.
Daarnaast is boek onderverdeeld in veel korte hoofdstukken waardoor de verhaallijnen niet gaan vervelen en is de schrijfstijl van Ines Nijs prima in orde, al vergen de vele Vlaamse uitdrukkingen wel wat gewenning voor de Nederlandse lezer.
De laatste hoofdstukken lijken een hoop verrassingen in zich te hebben, maar de oplettende lezer zal zijn vermoedens bevestigd zien door het signaleren van de vooruitwijzingen die in het verhaal verweven zijn.
Kortom, een vlot geschreven boek dat voor de nodige plezierige leesuurtjes zorgt.