Intens, hartverwarmend en hartverscheurend

Na het noodlottige ongeval waarbij zijn vrouw Alyssa om het leven kwam, moet Theo Byrne een nieuw evenwicht in zijn leven zien te vinden. Aan de ene kant is er zijn werk als astrobioloog en aan de andere kant de zorg voor zijn achtjarige zoontje Robin.
Robin is geen doorsnee kind, hij is erg gevoelig, heeft een bijzonder rechtvaardigheidsgevoel en hij kan het niet aanzien dat levende wezens moeten lijden. Hierin is hij zonder twijfel geïnspireerd door zijn moeder die via de politiek probeerde om de wereld van de ondergang te redden. Elke avond voor het slapengaan zegt hij het ‘gebed’ van zijn moeder: “Mogen alle bewuste wezens gevrijwaard zijn van nodeloos lijden.” Het grote verschil tussen hem en zijn moeder zijn vooral zijn onverwachte woede-uitbarstingen die hem regelmatig in de problemen brengen. De schoolleiding wil dat Robin medicatie gaat gebruiken, zodat zijn gedragsproblemen verminderen, maar Theo is het daar absoluut niet mee eens. “Ik heb nooit iets geloofd van de diagnoses die de dokters stelden over mijn zoon. Als een aandoening drie verschillende namen krijgt in evenzovele decennia, als er twee subcategorieën nodig zijn om volkomen tegenstrijdige symptomen te verklaren, als diezelfde aandoening binnen één generatie van niet-bestaand verandert in de meest gediagnosticeerde kinderziekte, als twee verschillende artsen drie verschillende soorten medicatie willen voorschrijven, is er iets mis.”
Als een vriend van zijn overleden vrouw met de suggestie komt van een alternatieve therapie grijpt Theo deze kans met beide handen aan. Robin wordt via neuro-feedback behandeld en dat is een groot keerpunt in zijn leven en dat van zijn vader.

Ondertussen krijgt Theo het steeds zwaarder op het professionele vlak, zijn werk als astrobioloog houdt in dat hij scenario’s bedenkt waarbij leven in het heelal mogelijk zou zijn, zodat als men zo’n scenario tegenkomt, ze weten waar ze naar moeten zoeken. Maar voor zulke onderzoeken is heel veel geld nodig en de geldkraan dreigt dichtgedraaid te worden. Zijn collega’s vinden dat hij meer tijd aan zijn werk zou moeten besteden, maar Theo vindt zijn zoon belangrijker. Hoewel Robin niet gepland was, heeft hij nooit een moment spijt gehad en verwoordt dat als volgt: “Tien jaar later zie ik elke morgen bij het ontwaken de waarheid onder ogen. Als Aly en ik het voor het zeggen hadden gehad, zou het grootste geluk in mijn leven - het geluk dat me op de been hield toen al het geluk in de wereld zich van me afkeerde - nooit, zelfs niet in mijn wildste modellen, hebben bestaan.”

Richard Powers heeft een verhaal geschreven met levensechte personages, je leeft mee met hun hoogte -en dieptepunten, het is hartverwarmend, hartbrekend en zet je aan tot nadenken. Niet alleen over het consumeren van dieren, medicatie bij gedragsproblemen van kinderen, maar ook waar de politiek op afstevent, want in het boek heeft de zittende president alle macht naar zich toegetrokken en houdt er nogal uitgesproken ideeën op na, zoals bijvoorbeeld dat natuur en natuurbehoud de economische vooruitgang tegenhouden en daar wil hij niets van weten. Dat er buitenaards leven zou kunnen zijn strookt niet met zijn geloofsovertuiging en daarom vindt hij dat al het onderzoek daarnaar gestopt moet worden.
Alles bij elkaar klinkt het misschien niet aanlokkelijk, maar de prachtige schrijfstijl van Powers, de warmte, liefde en de hoop die in het verhaal zitten, zorgen voor een intense en mooie leeservaring waar je nog regelmatig aan terug zult denken. Het boek is genomineerd voor de Booker Prize 2021.