Intens portret

Bloedblaren’ is het vierde boek van de dertigjarige Naomi Rebekka Boekwijt en zoals ze zelf zegt “Het is een fictieve roman over borderline en depressie, maar heel erg gebaseerd op mijn leven”. Ze ziet Liv, de hoofdpersoon, als haar alter ego en dat verklaart de vele overeenkomsten die Liv en de auteur hebben, zoals hun beroep van huisschilder, de liefde voor CrossFit en de psychische problemen. De dagboekfragmenten die in het boek staan, komen uit de dagboeken van de schrijfster zelf en dat verklaart waarom ze zo levensecht en aangrijpend overkomen; ze gunnen de lezer een kijkje in het hoofd van iemand die borderline heeft. Ze wil met dit boek laten zien dat iemand met deze persoonlijkheidsstoornis normaal kan functioneren in de maatschappij en niet per definitie impulsief en onuitstaanbaar is en daarin is ze met vlag en wimpel geslaagd. Het is intens en zinderend portret geworden van iemand die op zoek is naar een zo goed mogelijk leven en bereid is om daar keihard voor te vechten.

Het boek is een jaar uit het leven van Liv en elk hoofdstuk omvat een maand daarvan. De start van elke maand is een CrossFit-uitdaging: welke oefeningen moeten er gedaan worden, hoeveel keer en eventueel binnen hoeveel tijd. Ook al heb je als lezer misschien niets met deze sport, de manier waarop het beschreven wordt, neemt je mee in de race tegen de vermoeidheid, de verzuring en de klok en laat je bijna net zo naar adem happen als Liv zelf. Na het eerste hoofdstuk geeft het echter lucht na de intense beschrijvingen van Liv’s innerlijke leven, en snap je dat ze juist op adem kan komen door deze lichamelijke uitdagingen aan te gaan.
Naast de CrossFit is er ook de verbouwing van het vrijstaande huis dat ze gekocht heeft en dat helemaal gerenoveerd moet worden, en waarvan ze de meeste klussen zelf doet, bijna als therapie.
“Hier zit ik, in dit huis, oud vanbuiten, straks nieuw vanbinnen - ik moet het omgekeerde zijn. Hier zitten we als omgekeerde lichamen in elkaar en versmelten langzaam in een kalkwolk van kracht en dromen.”
Toch maakt ze genoeg tijd vrij om te sporten en door haar inzet wordt ze uitgekozen om een soort belofteteam te vormen met twee andere CrossFitters, Kilian en Bo, onder leiding van de al wat oudere Jon. Het doel is om bij de top te gaan behoren. Liv zoekt de grenzen op en gaat er regelmatig overheen, liever de fysieke dan de psychische pijn. Als kind is ze in de steek gelaten door haar moeder en bleef alleen achter met een afstandelijke vader waardoor ze het op een gegeven moment geestelijk niet goed meer aan kon en ze zichzelf ging snijden. Dit leidde tot een jarenlang verblijf in een psychiatrische instelling waar ze probeerde weer grip op haar leven te krijgen. Door de terugblikken en de dagboekfragmenten van Liv wordt er een helder beeld van haar moeilijke jeugd geschetst en zou je haar het liefst alsnog willen vastpakken en knuffelen. Gelukkig treft ze tijdens haar behandeltraject een psychiater die haar kan helpen en die er echt voor haar is, zodat ze uiteindelijk inderdaad de stap kan zetten om een leven voor zichzelf op te gaan bouwen.
Tijdens de renovatie van haar huis komt ze haar dagboeken uit die moeilijke periode weer tegen en ze wil door die weer te lezen, definitief afrekenen met haar verleden.
“Om te herinneren wie ik was, om mezelf terug te vinden.” “Ik moet het lezen, om me mijn verhaal opnieuw toe te eigenen.”
Maar zo makkelijk is dat niet, want diep vanbinnen zit nog steeds dat meisje dat gezien wil worden, dat zoveel liefde in zich heeft, maar niemand aan wie ze die kan geven.
Door de terugval die ze krijgt, ontdekt ze wie er echt om haar geven, wie er voor haar zijn en vooral komt ze erachter dat ze wil leven en zo heeft haar naam een mooie betekenis meegekregen.