Een aardige whodunit

We schrijven het jaar 1919, de oorlog is net gedaan, talloze jonge mannen kwamen thuis na een woelige oorlog en de opleving van de maatschappij is aan een stille opmars bezig. We maken kennis met Louisa, die samenleeft met haar moeder en gewelddadige oom in een armoedig huisje in Londen. Er wacht haar een trieste toekomst, maar onverwachts neemt haar leven toch een ander beloop.
Ze kan onverhoopt beginnen als kindermeisje bij de familie Mitford, waar ze hoopt een nieuw leven op te bouwen.

In diezelfde periode wordt een dame vermoord teruggevonden op de trein. Het gaat om Florence Nightingale Shore, een gerespecteerde verpleegster die tijdens de oorlogsjaren menig soldaten verzorgd heeft tijdens haar detachering in Ieper. Een verdachte voor deze moord wordt niet gevonden en het dossier wordt gesloten. Toeval wil het dat Nancy, de oudste dochter van de familie Mitford, een zeer opmerkelijke interesse toont voor deze moord. Samen met Louisa gaat ze op onderzoek uit in de hoop de dader te ontmaskeren.

Naast het romantische aspect van dit boek, de mooie omschrijvingen van het Engelse platteland en leven in de jaren twintig, komt ook het speurdersaspect aan bod. Alles vloeit netjes in elkaar over, de verschillende personages worden met elkaar verweven en het boek eindigt met een plot die je als lezer met mondjesmaat ziet aankomen, maar dan toch uiteindelijk schrikt als het effectief zo ver komt.

Bij het lezen van dit boek krijgt de lezer een instant Agatha Christie gevoel, een echte vroeg 20ste eeuwse whodunit die een aangenaam tijdverdrijf is.