Een ontroerend verhaal

Een ontroerend verhaal over een jonge vrouw die droomt over een beter bestaan.

Een meisje vertelt vijftig jaar na de gebeurtenissen in dit boek haar treurige levensgeschiedenis.
Ze is zeven jaar als haar oma, een lieve hardwerkende huisnaaister, haar leert om de kledingstukken en linnengoed die zij maakt af te werken.
En daar begint het verhaal. Het meisje wordt opgevoed door haar oma, haar ouders zijn overleden, ze bewonen twee kleine kamers in een souterrain van een groot gebouw. De huur betalen ze door het trappenhuis tot aan de vierde verdieping dagelijks schoon te maken. Toch zijn ze niet ongelukkig, één van de twee kamers is keurig ingericht om eventuele klanten te ontvangen. Ze leven in armoede, maar behoeven geen honger te lijden.
Oma was een analfabete maar het meisje leert lezen doordat de dochter van de fourniturenverkoopster haar dat, in ruil voor het borduren van lakens voor haar uitzet, leert.
Het meisje leert “de andere wereld” kennen door te luisteren naar de verhalen die andere vrouwen haar oma, en later als haar grootmoeder is overleden, aan haar vertellen. Zij naaien voor deze vrouwen, en vaak werken ze bij de klanten thuis.
Ze droomt ervan ook mooie dingen te bezitten zoals een naaimachine.
Als ze alleen komt te staan wordt ze een krachtige vrouw, die voor zichzelf durft op te komen hoewel ze altijd bang blijft voor mensen met gezag.
Zo komt ze in aanraking, doordat ze steeds mooiere kledingstukken en linnengoed kan maken met vrouwen als Ester, een rijke vrouw die gescheiden van haar man leeft, met Miss Lily Rose en Amerikaanse journaliste en de familie Delsorbo, een familie die het niet nauw neemt met de waarheid.
Dan neemt haar leven een dramatische wending; ze ontmoet Guido ………..

Ik heb het boek gelezen met een lach en een traan, het geeft je stof tot nadenken.
Het is een boek waar je over de inhoud nadenkt en waar de verschillen tussen arm en rijk heel duidelijk naar voren komen.
Al lezende dacht ik regelmatig aan series als Upstairs Dowstairs en Downton Abbey.