Het einde van de oceaan, een boek dat tot nadenken stemt

Dit boek bevat twee tijdlijnen.
In 2017 volgen we het verhaal van de zevenenzestigjarige Signe die haar hele leven heeft gestreden tegen ondoordachte, industriële, praktijken die schadelijke impact hebben op het milieu.
Signe is een klagerig, zeurderig type die met haar zeilboot de Franse kust hoopt te bereiken.

In 2041 volgen we het verhaal van David en zijn dochtertje Lou die leven een wereld waar grote droogtes en enorme branden zijn.
David is met zijn gezin, uit het Franse dorpje Argeles , op de vlucht geslagen naar noorderlijke gebieden en zijn onderweg zijn vrouw Anna en zoon August kwijtgeraakt.
Vertwijfeld komen zij in een vluchtelingenkamp aan waar zij onderdak denken te vinden en zij hopen dat Anna en August daar op hen wachten…….
In het kamp is het leven moeilijk; er is gebrek aan voedsel, aan water en ook aan medicijnen, er heerst verslagenheid en negativiteit.

Je moet, al lezende, wel enige moeite doen om het verband tussen de twee verhaallijnen te begrijpen. David en Lou ontdekken de boot van Signe maar het verhaal zelf is daar niet heel duidelijk in.

Het uitgangspunt van het boek is erg goed, het zet je aan het denken over de schade die we zelf aan onze planeet aan het aanrichten zijn.
Droogte, met zijn vele gevaren, komt immers steeds meer voor dat is best beangstigend vind ik.