Een prachtig, boeiend geschreven verhaal over drie families in de jaren na de 2e Wereldoorlog

We schrijven 1 januari 1950 als we Gerda en Heinrich in Keulen ontmoeten. Zij hebben het v financieel niet gemakkelijk omdat de kunstgalerie in deze naoorlogse jaren nog niet goed loopt. Hun vrienden Kurt, Elisabeth en Nina hebben het financieel veel beter, maar zij leven in grote onzekerheid over de man van Nina, Joachim, ook wel Jockel genoemd. Hij is niet teruggekeerd van het Russische front, ze hebben nog steeds niets van hem gehoord. Is hij gevangen genomen en bevindt hij zich in gevangenschap of is hij omgekomen tijdens de oorlogshandelingen?, vooral Elisabeth en Nina leven in grote angst om zijn lot.
De zus van Heinrich, Margarethe woont met haar man in San Remo, ook zij heeft haar problemen omdat ze vrijwel dagelijks te maken heeft met een tirannieke schoonmoeder en een man die ook van andere vrouwen houdt.
De drie families zijn onderling bevriend, hun levens verweven zich in elkaar, zij ontmoeten elkaar zoveel mogelijk en het boek beschrijft hun wel en wee tot en met september 1959.
In deze jaren gebeurt er veel in de families, de oorlog heeft vele wonden achtergelaten welke steeds naar voren komen, op een manier beschreven dat het blijft boeien. Er worden kinderen geboren, er sterven mensen, liefdes bloeien op maar huwelijken eindigen ook.
Al lezende krijg je het gevoel dat je erbij bent, zo boeiend en onderhoudend is het geschreven.

Ik heb enorm genoten van het boek, was er ook erg nieuwsgierig naar omdat ik ook de drie boeken “Dochters van een nieuwe tijd”, “Tijd om opnieuw te beginnen” en “En de wereld was jong” met ontzettend veel plezier gelezen heb.