Prachtig rond verhaal

Als een van de beste boeken van de afgelopen tijd aangemerkt en dit keer wat mij betreft terecht. Ik heb vooral bewondering voor Galguts stijl. Opvallend is hoe hij als verteller overstapt op het perspectief van soms een willekeurige voorbijganger. Voorbeeld: Een van de hoofdpersonen stapt een kerk uit na een gesprek met de geestelijke aldaar, waarop het perspectief overgaat op een tot dan toe onbekende zwerver die van het portiek van de kerk zijn nachtverblijf heeft gemaakt. En als hij een paar straten verder loopt, langs de praktijk van een psycholoog, blijkt daar een andere hoofdpersoon juist een behandeling te ondergaan. En verteller springt weer over naar het perspectief van deze laatste hoofdpersoon. Het deed me denken aan Mrs Dalloway van Virginia Woolf. Of is dat vloeken in de kerk?

Het verhaal is een familiedrama dat zich afspeelt in Zuid-Afrika. De familie is wit en had het tijdens de apartheid voor het zeggen. Inmiddels is het ANC al jaren aan de macht en zijn de tijden enorm veranderd. Maar het grootste deel van de familie heeft daar moeite mee. Behalve Amor, de jongste telg, en haar moeder met wier dood het verhaal begint. Het gezin gaat er letterlijk aan onderdoor. Behalve, alweer, Amor.

Lezen dit boek, ik vind het moeilijk om de aantrekkingskracht ervan over te brengen. Galgut is een fantastische schrijver, vooral zijn stijl is schitterend.