Spannend en intrigerend, al klopt de natuurkunde niet

Net als met het vorige en eerste deel van de trilogie Het Drielichamenprobleem blijkt ook dit deel weer vooral op sociologisch niveau interessant: Hoe zal de mensheid reageren als het een gemeenschappelijke vijand ontdekt die met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ons als mensheid zal wegvagen van deze planeet? De interessante "sci" is hier dus de sociologie, niet de fysica. Want dit mag dan wel "technisch harde scifi" genoemd worden, de essentiële fysica erin is alleen om dramatische reden zo verzonnen. Natuurkundig is het onmogelijk, het zou de inmiddels toch wel grondig bewezen Algemen Relativiteitstheorie van Einstein volledig overhoop halen. En dat gaat me te ver.

Maar als je de sofonen als dramatische uitvindingen ziet die alleen als doel hebben om het verhaal interessant te maken, dan is het een spannend verhaal. Spannender nog dan het eerste deel. Al komt die spanning wel wat langzaam op gang. Maar boeiend blijft het.

Een ouderwetse scifi is het wel degelijk: Fantasy komt er godzijdank niet in voor. Geen magie, geesten of weet ik wat welke onzin (als je de sofonen tenminste niet als zodanig beschouwt). Het blijft dicht bij een geloofwaardige werkelijkheid met "echte" mensen. Maar verwacht nu ook weer geen 1984 of Brave New World. Want daarvoor is het gedachtengoed te weinig visionair. Het is vermaak. Maar wel goed vermaak.