Als je niet kan vertrouwen op je eigen psyche

Filmmaker Alex reist af naar het plaatsje Blackwood Bay om daar een documentaire te maken over het slaperige stadje. Maar de gemeenschap is achterdochtig over haar motieven, er gebeurt immers nooit wat in Blackwood Bay. Dus waarom zou Alex daar een documentaire over willen maken? Wie is Alex en wat weet zij meer dan de inwoners?

S.J. Watson is bekend geworden met het boek ‘Voor ik ga slapen’ waarin hij het psychologische spel combineert met een defect geheugen van de hoofdpersoon. In ‘Flashback’ voegt hij hier nog de claustrofobische hechte gemeenschap aan toe en je komt in een wereld terecht waar je ook als documentairemaker wellicht niet wil zitten. Voor het schrijven werkte Watson in de gezondheidszorg waarin hij zich specialiseerde in de diagnose en behandeling van slechthorende kinderen.

De hoofdpersoon in het verhaal ‘Flashback’ is Alex. Hoewel ze niet af wil reizen naar Blackwood Bay, dwingt haar producer haar daartoe. Hij is ervan overtuigd dat in Blackwood Bay het perfecte verhaal te vinden is. Tien jaar geleden heeft een meisje Daisy daar zelfmoord gepleegd en drie jaar geleden is Zoë spoorloos verdwenen. Daar moet Alex dus iets mee kunnen. De titel van het verhaal verraad hoe het boek is opgebouwd. Het speelt zich af in het heden, met flashbacks naar het verleden toe. Het verhaal begint met een scene, die voor mij als lezer erg wazig over kwam. Heb deze meermaals gelezen en uiteindelijk besloten om maar door te lezen, zonder het te begrijpen. En dat was denk ik nu net de bedoeling van Watson. Hierdoor leef je gelijk mee met de hoofdpersoon Alex, die zelf gebukt gaat onder flashbacks uit het verleden, maar deze niet geheel kan plaatsen.

Gedurende haar tijd in Blackwood Bay, wordt Alex steeds meer geïnteresseerd in het verhaal van de verdwenen meisjes. Ook wordt zij nieuwsgierig naar een groepje meisjes die in haar ogen vreemd gedrag vertonen en bijzondere tatoeage op hun arm hebben staan. En welke rol spelen de flashbacks van Alex, die duidelijk ook een verwijzing zijn naar wat er in Blackwood Bay gebeurd of gebeurd is. Het eerste deel van het verhaal kabbelt langzaam voort als een traagstromende rivier. Er gebeurt weinig, al leer je wel de hoofdpersoon beter kennen. Pas na zo’n 70 pagina’s begint het verhaal op gang te komen en wordt de spanning zo opgebouwd dat het uiteindelijk nog moeilijk weg te leggen is. Het plot van het verhaal is verrassend en onvoorzien. Watson zet je lange tijd op het verkeerde been, waardoor je na het lezen van het einde een beetje beduusd achter blijft.

Het is knap van Watson om wederom een thriller te schrijven waarbij de psyche van de mens een hoofdrol speelt. Ik ben echter wel benieuwd of hij dit thema bij een volgende thriller weer gebruikt of dat hij een nieuwe invalshoek gaat kiezen.
Vanwege het traag op gang komen, geef ik dit boek 3,5 sterren. Mede omdat het einde mij wel echt verrast heeft.