Zenuwslopend debuut van Søren Sveistrup

Vlak voor de jonge rechercheur van de afdeling moordzaken Naia Thulin een overplaatsing aan vraagt naar de afdeling cybercrime wordt ze op een zaak gezet van een gruwelijke moord op een jonge vrouw waarvan het lijk een hand mist en gruwelijk toegetakeld is. Terwijl ze helemaal niet zit te wachten op een nieuwe moordzaak vlak voor een eventuele overplaatsing wordt ze ten overmaat van ramp ook nog eens gekoppeld aan een verbindingsofficier van Europol, Mark Hess, die tijdelijk geschorst is van zijn afdeling en tijdelijk terug geplaatst wordt naar zijn oude afdeling bij de Deense politie. Beide ogenschijnlijk ongemotiveerd hopen ze op een snelle afronding van de zaak, maar dan valt op de plaats delict ineens een zonderling kastanje poppetje op. Het blijkt dat het kastanje poppetje vingerafdrukken bevat van een 12 jarig meisje dat een jaar eerder vermoord is en de dochter blijkt te zijn van een prominente overheid minister. Terwijl in eerste instantie de gevonden vingerafdruk door iedereen als een onschuldige toevalligheid wordt afgedaan, is Mark Hess er heilig van overtuigd dat de zaak van de vermoorde vrouw en de moord op het 12 jarige meisje onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En om dit te bewijzen moet hij behoorlijk wat heilige huisjes omver schoppen. Ondertussen gaat de moordenaar gestaag door met moorden en volgt een race tegen de klok om de ‘Kastanje Man’ te stoppen.

The Chestnut Man is de debuut roman van de Deense scenario schrijver Søren Sveistrup die we ondermeer kennen van de TV serie ‘The Killing’ en de bioscoopfilm ‘The Snowman’ (die overigens gebaseerd is op het boek van die andere bekende Deense schrijver Jo Nesbø. Al voordat het boek uitkwam werd het behoorlijk gehyped en ging het gepaard met een enorme marketing campagne waardoor het succes al gegarandeerd was alvorens iemand er ooit een letter van gelezen had. Daardoor zijn de verwachtingen van een dergelijk boek erg hooggespannen en rijst de vraag of het allemaal wel waar gemaakt wordt. In mijn optiek, en het gaat hier pas om mijn tweede Scandi-noir boek ofwel Scandinavische Thriller, is dit boek een zeer geslaagde Thriller geworden die zich direct kan meten met de ‘groten der Aarde’.
Al vanaf de gruwelijke opening van het boek wat een flashback is naar een eerdere gebeurtenis vele jaren geleden, zit de vaart er goed in. Dat Søren Sveistrup voorafgaand aan dit boek voornamelijk scenario’s schreef voor films en televisie series is duidelijk, het boek leest namelijk als een film met voornamelijk korte hoofdstukken vergelijkbaar met scenes van een film. De gebeurtenissen in het boek zijn niet voor mensen met een zwak hart. Meerdere malen heb bijna zwetend op het randje van mijn stoel gezeten en meteen al in het begin van het boek wordt duidelijk dat de moordenaar in kwestie een behoorlijke sadist is. En de manier waarop de moorden beschreven worden zijn niet mis.
Gedurende het verhaal wordt je meerdere malen op het verkeerde been gezet en totdat je zo’n drie vierde in het boek zit heb je absoluut niet in de gaten wie de dader nu is. Ik heb zelf heel lang met de verkeerde persoon in mijn hoofd gezeten en juist dat maakt het boek zo verassend. Alhoewel het begint als wat lijkt op een standaard thriller gaat het toch een richting op die je niet verwacht. Dat maakt voor mij persoonlijk dat dit een zeer geslaagde thriller is dat me zeer nieuwsgierig maakt naar het volgende boek van Søren Sveistrup.