Muzikaal, informatief, maar toch net niet

Patrice is de zoon van een klarinetbouwer en wordt dan ook opgeleid om klarinettist te worden. Totdat hij de saxofoon hoort bij de oprichter en zijn hart eraan verliest. Vanaf die dag wil hij niks anders dan de saxofoon leren spelen, wat het hem dan ook kost.

Wat mij gelijk opviel was de taal die wordt gebruikt. Ik denk niet dat iemand van rond de 13 (of überhaupt de gemiddelde Nederlander) weet wat een gribus, een wrong of pertinent is. Ja, het speelt zich af in de jaren ‘40 van de negentiende eeuw, maar dan nog hoef je geen lastige woorden te gebruiken. Het zou fijner zijn geweest als de woorden werden aangepast naar de lezers of dat de betekenis uit de context gehaald kan worden. Tijdens het lezen moest ik meerdere malen gissen naar de betekenis en als je verdiept bent in het boek denk ik niet dat je veel zin hebt om een woordenboek of je telefoon tevoorschijn te halen. Dit haalt je ook uit je concentratie en dat willen we al helemaal niet hebben. Ik weet trouwens niet of deze stijl van de auteur is of dat het komt door de tijd dat het boek zich afspeelt. Ik heb immers geen ervaring met deze schrijfster. Als het van de auteur is, is het toch jammer dat er bij de redactie niet naar gekeken is, of is deze stijl gewoon niet aan mij besteed.

Wel vond ik het een erg interessant verhaal. Veel van het verhaal zijn feiten, dus leerde ik er ook veel van. Het was bijzonder hoe de feiten en fictie in dit boek verstrengeld zijn. Sommige gebeurtenissen zijn echt gebeurd, terwijl andere juist volledig zelf zijn bedacht.

Wat bijvoorbeeld echt is gebeurd, is dat de instrumentenmakers van Parijs tegen Sax waren. Ze waren duidelijk jaloers dat de instrumenten van Sax van zulke hoge kwaliteit waren en dat hij zoveel aandacht kreeg. Prima, je hoeft niet iedereen aardig te vinden, maar deze mensen gingen wel erg ver. Ik zal niet spoilen over wat ze precies hebben gedaan, maar het was verschrikkelijk - ook wat ze tegen Patrice hebben gedaan.

Wat juist verzonnen is, zijn Patrice en veel mensen die hij privé kent, zoals zijn vrienden en zijn familie. Hij is een Bédoyer, maar die familie bestaat niet. (Correct me if I’m wrong!) Aan de ene kant waren dit (inclusief de niet-verzonnen personages) erg realistische personages. Het boek en een personage in het boek zelf laten beiden blijken dat Sax niet perfect was - wat Patrice ook wilde geloven. Niemand is perfect en dat maakt ons ook zo mooi. Aan de andere kant waren ze (misschien wel realistische) personages die snel van vertrouwen waren. Er komt een moment in het boek dat dit duidelijk wordt en toen vond ik ze erg naïef. Ook kwamen er een paar andere zaken aan bod die ik zelf niet erg realistisch vond, niet alleen qua personages, maar gewoon qua verhaal.

Wel is het fijn dat duidelijk te merken is dat het zich afspeelt in Parijs. Het gebeurt nog wel eens dat een verhaal net zo goed een andere setting zou kunnen hebben en dit geen verschil maakt. Dit was hierbij gelukkig niet het geval. Natuurlijk doordat de Parijse instrumentenmakers van groot belang zijn voor het verhaal en ze elkaar soms aanspreken als monsieur of mademoiselle, maar ook doordat er een aantal straten van Parijs worden genoemd en er in het verhaal zelfs een gesprek wordt gevoerd over of Parijs nou wel of niet geweldig is en geschikt om in te blijven wonen.

Het einde ging voor mij helaas iets te snel. Het werd niet goed afgewerkt, alsof de auteur niet goed wist hoe ze het precies moest laten eindigen. Het verhaal was verteld, dus is het tijd voor het einde. Maar, hoe moet het? Dus bedacht ze maar dit. Het is gelukkig wel een gesloten einde en heb je niet nog te veel vragen over.

Niet heel erg met het verhaal te maken, maar dit was de eerste keer dat ik gebruik maakte van post-its. Ik vind het wel prettig om ze te gebruiken en vind het resultaat er ook wel leuk uitzien. Ook omdat ik sommige delen dan kan gebruiken voor de recensie en ik dus beter ben voorbereid dan alleen mijn herinneringen.

Recensie is oorspronkelijk verschenen op: https://secretsofthetales.wordpress.com/2018/08/26/recensie-aan-de-rand-van-de-stilte-anneriek-van-heugten/