Er zijn nog ongebaande paden!

Sylvain Tesson is een, voor mij, onbekende schrijver. Maar blijkt zeer populair in Frankrijk. Hij is in dronken toestand van een dak gevallen. Een val van acht meter. Hij is bijna dood. Overleeft het ternauwernood.

‘Als ik hier uit kom ga ik een voettocht dwars door Frankrijk maken.’ Welnu. Hij komt er uit en maakt dus een voettocht. Dwars door Frankrijk.
Hij vermijd daarbij geasfalteerde wegen. Maar trekt dwars door de natuur. Een louterende onderneming. Het boek is daarvan een verslag.

Tesson beschrijft de teloorgang van het Franse platteland. En de ondergang van een levenswijze. Maar ook dat een wandeling door Frankrijk nog steeds mogelijk is met vermijding van asfalt.
Ook dat de wandeling helend is voor zowel lichaam als geest.

‘We zouden altijd gehoor moeten geven aan de roep van de wandelkaarten, vertrouwen op wat ze in het vooruitzicht stellen, dwars door het land heen lopen en aan de grens van het grondgebied een paar minuten blijven staan om de donkere hoofdstukken uit ons leven af te sluiten.’

Mooi gegeven. Vlot geschreven. Geen groot boek.