Tegenvaller

Spectaculaire titel, maar dat koor komt pas op de proppen na 3/4e van het boek.
Het boek gaat vooral over het saaie dagelijkse leven in de DDR en over de onvrijheid die er heerste tijdens de dictatuur van Honecker.
De twee hoofdpersonages, Lena en Maksa lijken zich van geen kwaad bewust. Ze begeven zich naar hun werk of naar de winkel of naar de kapper of naar huis. Plotseling worden er in hun naaste omgeving plannen gesmeed om naar het westen te vluchten. Marcus, de man van Maksa, heeft alles geregeld. En de twee vrouwen voeren maar uit wat er in hun plaats is bedisseld.
Zij lijken me allebei wel zeer naïef. Iedereen, echt iedereen, wist toch hoe gevaarlijk het was om van oost naar west te vluchten? Dat deed je niet zomaar eventjes. Zelfs in de gevangenis, waar hen allerlei dingen worden aangedaan, stellen ze zich geen vragen. Heel raar. Ze constateren en ondergaan, emotieloos en zakelijk.
Daardoor blijft het natuurlijk ook voor de lezer erg afstandelijk. Ik las het, maar ik voelde er niets bij.
En dan de schrijfstijl: sommige lezers beweren dat er erg lange zinnen in het boek staan. Maar het is niet omdat je punten vervangt door komma's dat je lange zinnen hebt. De zinnetjes zijn gewoon gescheiden door komma's.
Voorbeeld:
"We verlaten het appartement op de achtste, we nemen de lift, betreden de buitenwereld en de sneeuw, de buitenwereld is veranderd, het is alsof die ondergelopen is geweest met dik modderig water, dat modderige water is bevroren, gesmolten en daarna opgedroogd." ...