Adembenemend mooi.

Dit is een bijzonder boek.
Het verhaal is op het eerste gezicht heel eenvoudig.
Het gaat over een gezin. Vader Gijselhart is een zestiger, weduwnaar, die ergens in een groot huis woont. Zijn dochter, Magda (bijgenaamd Prul), is het huis uit maar komt telkens weer terug. Ze kunnen elkaar niet luchten, maar ze kunnen elkaar eigenlijk ook niet missen.
En dan is er Broer, Leendert, die naar Amerika is geëmigreerd en daar in het huwelijk trad met een mooie jongen. Ook die relatie was er een van aantrekken en afstoten, van uit elkaar gaan en toch weer niet zonder elkaar kunnen.
De levenslustige jongen wordt heel ziek en sterft, ... aan een toen nog onbekende ziekte (jaren '80), aids.
Broer komt terug naar het ouderlijk huis. Hij is niet erg welkom. Het vetgemeste kalf wordt niet voor hem geslacht.
Magda krijgt een kind, … en uiteindelijk duikt de vader van dat kind ook nog op, om in het huis te blijven wonen.

Dit lijkt een banaal verhaal, maar wat een humor zit er in dit boek, ... en vooral: wat een droefheid!
De taal van Kellendonk is dan ook nog eens zo prachtig, dat ik het boek, toen ik het uit had, meteen een tweede keer heb gelezen.
Het e-book telt nauwelijks 150 bladzijden, maar er zit meer in dan in sommige turven van 1000 bladzijden.
Bij een tweede lezing zie je ook nog beter de diepere lagen in het verhaal.
De verwijzingen naar de bijbel zijn legio. Alleen al de titel, mystiek lichaam. Er is al veel geschreven over dit boek. Bijna alle lezers hebben het gevoel dat ze het niet helemaal hebben begrepen. Maar ook al begrijp je er maar de helft van, je kan gewoon genieten van de prachtige taal van Kellendonk.
Ik herkende in zijn beschrijving van de herenliefde iets van Reve. Maar bij Kellendonk zit er nog meer wanhoop in. De tragische figuur, Leendert, vindt nergens troost.

Herman Stevens, in De Groene Amsterdammer:
Mystiek lichaam gaat pas op volle sterkte loeien wanneer Broer vertelt over de ziekte die zijn grote liefde, de 'rijpere jongen’, sloopt. Opeens gaat de taal glinsteren en het proza krijgt een zingende rijkdom. Dat is omdat de dood op de loer ligt.

Enkele citaten:
“Adam schilderde in die dagen ruimtevaartdoeken, geënt op de barokke en doodse stijl van Géricault, en in zijn vrije tijd was hij homo.”
“Ze zagen eruit, zo getweeën, als een paar overgebleven bijfiguren in een blijspel, die van de gewetenloze schrijver ook zo nodig nog lang en gelukkig moeten leven.”
“Ze leek met één oor te luisteren naar de vogels die, toen het klokgelui bedaard was, krassen maakten op de ochtendstilte.”