Hildeke

Wie Terug naar Neerpelt las moet zeker ook Hildeke lezen. Anders lees je beide boeken misschien best vlak na mekaar. Lieve Joris duikt in beide boeken in haar familiegeschiedenis.
Waarin het in Terug naar Neerpelt vnl. over haar broer Fonny gaat krijgt Hildegarde haar zus met het syndroom van Down de hoofdrol in Hildeke.

"Tegen Fonny wapenen we ons; Hildeke zullen we van jongs af aan beschermen."

Het boek Hildeke is opgedeeld in twee delen. Het eerste deel De Schepper gaat over haar inmiddels zorgbehoevende ouders waar opnieuw vooral vader op de voorgrond staat. De in Amsterdam wonende Joris reist regelmatig terug naar Vlaanderen. Na de dood van haar ouders neemt ze in beurtrol de zorg mee op tijdens de weekends voor Hildegarde. Het einde van het tweede deel Hildeke, is heel ontroerend. Ik pinkte regelmatig een traantje weg. Op een respect- en liefdevolle manier dragen de broers en zussen zorg voor Hildeke. Herinneringen meanderen tussen het langzaam aftakelingsproces van Hildeke. Zelfreflectie over de omgang met de zus, "dat andere uiterste op de schaal van het menselijk tekort" vind je ook terug in het boek.
Waar ik mij in Terug naar Neerpelt stoorde aan de vernederlandsing van Vlaamse woorden en gebruiken kon ik deze ergernis niet toepassen op Hildeke. In een pure Vlaamse familiegeschiedenis passen Noord-Nederlandse woorden niet dan moet je het bij het Vlaamse woord houden.
Ook dit boek leest heel vlot weg, emotioneler dan het vorige.