Ontwapenend debuut

~ Als je zou kunnen sterven van schuldgevoel, dan zou ik dood zijn. Zoals ook eigenlijk de bedoeling was ~

Met Mijn jaar na jou heeft Nina de Pass een absoluut prachtige, indrukwekkende en indringende ya-roman geschreven.
Het verhaal zit met zoveel gevoel in elkaar, dat de woorden gaan leven en weten te raken. Tel daarbij een talentvolle schrijfstijl op, die weet te overtuigen doordat alle personages hun strubbelingen niet mooier maken dan het is. Zij komen niet met (voorspelbare) pasklare oplossingen, maar net als ieder mens overleven en doorleven zij alles met hier en daar een reddingsboei die hen boven water weet te houden.
Mijn jaar na jou is een boek over rouw, schuldgevoelens en geheimen die ons kunnen verteren en daardoor zit het geheel sterk, doordacht en messcherp in elkaar. Het is zo mooi verwoord, zowel handelingen als gedachten, dat je geboeid raakt en het onmogelijk is om het boek weg te leggen.
De auteur neemt je namelijk mee op de innerlijke reis van hoofdpersonage Cara, een jonge meid, die door een afschuwelijke gebeurtenis zichzelf en haar leven opnieuw uit moet vinden.

Het is oudejaarsavond als Cara en haar beste vriendin Georgina naar een stiekem feest gaan. De verwachtingen en spanningen zijn hoog, dit zou wel eens hét feest kunnen zijn waardoor hun levens voorgoed veranderen. Dat gebeurt ook, maar niet zoals zij voor ogen hadden. Door een fataal auto-ongeluk sterft Georgina.
Cara gaat kapot van schuldgevoelens, ze vindt dat zij die nacht nooit had mogen overleven. Niemand kan haar meer bereiken en ten einde raad stuurt haar moeder haar naar een school in Europa. Daar ontmoet Cara de mysterieuze Hector, een jongen die langzaam maar zeker door haar façade heen weet te prikken.
Maar dat is niet wat Cara wil, niet wat zij denkt te verdienen. Ze leeft namelijk met een allesverterend geheim en het laatste wat zij wil is een tweede kans.

De spanning wordt dermate goed opgebouwd, dat niet doorlezen simpelweg geen optie is. Langzaam maar zeker ontvouwt zich de waarheid wat er die avond echt gebeurd is, als lezer krijg je steeds kleine brokjes informatie.
Niet alleen dat is nieuwsgierigmakend (je zit soms letterlijk op het puntje van je leesstoel), ook het heden is fascinerend.
Cara is angstig, kwetsbaar, maar toch ook sterker dan ze denkt. Dat maakt haar niet alleen menselijk, maar ook een sympathiek personage die het nodige weet los te maken bij de lezer.
Toch draait het verhaal niet alleen om haar. Het gaat ook om interactie met je omgeving; in het geval van Cara zijn dat haar kamergenote, Hector en een vriend van hen. Zij spelen een grote rol in het verhaal, vullen perfect aan en weten de lezer voor zich te winnen.
De dynamiek tussen deze vier jongeren is roerig, ontwapenend en bevat wellicht onbewust boodschappen over het leven en onze omgeving, maar geenszins op belerende wijze. Het is juist hun omgang die kracht geeft aan het geheel, en aan elkaar.

Dit debuut is met recht een enorme binnenkomer. In je (lezers)hart, maar ook in je boekenkast. Want dit verhaal is zoveel meer dan een gewoon verhaal. Het is met liefde geschreven, en met zoveel inlevingsvermogen, maar toch vlot, mysterieus en spannend. Wat mij betreft dan ook beslist een ya die nu al tot de absolute top behoort.