Een fabelachtige fantasy

Met veel plezier begon ik aan Toxine. Alleen al de cover spreekt zeer tot de verbeelding en ondanks de uitnodigende flaptekst had ik geen idee wat ik moest verwachten. Ja, een ya fantasy, maar verder... Dus toen ik eenmaal begon en niet meer kon stoppen met lezen, wist ik het meteen: Toxine is een verslavend en volstrekt uniek debuut!

Khala heeft als kind haar ouders voor haar ogen vermoord zien worden. Ze is een Offer en heeft het Talent om met een aanraking te doden. De Opperheer, heer en meester over het rijk, ziet alle Offers als zijn bezit, zorgt dat ze in een weeshuis terechtkomen en zodra zij achttien jaar oud zijn, wil hij zich hun gaven toe eigenen.
Khala vlucht vlak voor haar verjaardag, zonder plan of doel, tot zij met een jongen, Bandiet, in aanraking komt. Het plan is om samen naar het Zwarte Woud te vluchten, een plek waar vele mythen de ronde over doen. Zo zouden er wezens leven die nog nooit het daglicht hebben gezien, levend van angst en duisternis. Maar al snel loopt het heel anders...
Bandiet doet haar dan ook een in eerste instantie compleet ondenkbaar voorstel, tot Khala beseft dat ze niets meer te verliezen heeft, en de strijd met de Opperheer aan moet gaan.

Wat het verhaal uniek maakt, is de ervaring tijdens het lezen. Fantasy is vaak wat duisterder, terwijl Toxine een bepaald licht in zich draagt. Natuurlijk ontbreken de soms ronduit lugubere elementen niet, en gaat het om een strijd tussen goed en kwaad. Maar toch weet de auteur het zodanig af te wisselen, dat het soms bijna als een sprookje voelt. Het deed mij dan ook hier en daar denken als grootheden als de gebroeders Grimm, al heeft de Vadder een geheel eigen wijze van een verhaal overbrengen en weet zij zichzelf daarin meteen te onderscheiden.

Waar ik erg van genoot, is dat de auteur duidelijk affiniteit heeft met fantasy. Het verhaal bevat elementen waar duidelijk research bij is komen kijken of al eerder opgedane kennis. Bijvoorbeeld door bepaalde symboliek toe te voegen, alsmede kennis van dieren en de natuur. Hierdoor staat Toxine als een huis en komt geloofwaardig over.
Wat het geheel de nodige spanning geeft, is dat je geen idee hebt wie zuivere bedoelingen heeft en wie niet. Je beleeft het verhaal volledig vanuit Khala's perspectief, wat zorgt dat je bijna door haar ogen kijkt en geen idee hebt wie te vertrouwen is. Want dat is de kracht van Rani de Vadder. Met haar beeldende schrijfstijl laat zij je al lezend de wereld om je heen vergeten. Je proeft, ademt en voelt dit avontuur. Tevens voel je de passie van de auteur achter elke letter. Dit is niet zomaar een geschapen wereld, het lijkt bijna - ondanks de fantasy elementen - alsof zij een waargebeurde legende aan je vertelt.

Dat brengt mij meteen op de volgende kracht van het verhaal: als je dit als auteur al op die leeftijd weet neer te zetten, dan ben je met recht een belofte voor de toekomst. Toxine is weliswaar een explosief debuut, maar ik raad aan om deze auteur goed in de smiezen te houden. Het zou mij niets verbazen dat als zij op deze weg doorgaat, zij een zeer grote naam in dit genre gaat worden.