Een belofte

Op de één of andere manier werd ik steeds naar dit boek getrokken. Toen ik de achterflap uiteindelijk las, ging ik overstag: het leek mij meteen een prachtig verhaal. Het deed mij denken aan de film Nell (voor wie niet uit de prehistorie komt: in deze film schittert Jodie Foster in haar rol als meisje/vrouw die met de bewoonde wereld wordt geconfronteerd na het opgroeien met een moeder die een kluizenaar is), ware het niet dat dit boek weer een heel ander verhaal bevat. Maar de puurheid van Nell dacht ik wel terug te kunnen vinden in Nina, het hoofdpersonage dat afgezonderd van de mensen opgroeit, compleet één met de natuur, de elementen en de seizoenen. Daarin bleek ik gelijk te krijgen.
Door dit verhaal te combineren met een mysterieuze moord en verdwijning is echter een uniek en geheel ander verhaal ontstaan, een thriller die voor een auteur van Nederlandse bodem beslist een belofte inhoudt.

In Het bloemenmeisje maken we kennis met Nina. Ze is opgegroeid in de wildernis van de Pyreneeën, samen met een moeder die geen enkele vorm van liefde voor haar dochter bezit. Nina leert al op jonge leeftijd dat de mensen duivels zijn, ze moet zich verstoppen zodra zij zich in de buurt van hun huis wagen. Niet dat dat vaak voorkomt, op de slechte man na dan…
Op een dag wordt Nina gevonden naast het levenloze lichaam van haar moeder en na herstel in een psychiatrische instelling leert zij langzaam een leven tussen de mensen op te bouwen.
Wat ik bijzonder mooi vind, is dat Nina nog steeds volledig met de natuur leeft. Ze heeft een eigen bedrijf in kruiden, waar zij feilloos de werking van kent, maar zij is ook nog steeds één en al oerinstinct. Zo ruikt zij graag aan mensen, want hun geur vertelt haar alles, en zij weet precies wanneer er gevaar dreigt.
Als op een dag blijkt dat zij een tweelingzus heeft, is de vreugde groot. De verbondenheid tussen Nina en Thea, die er meteen is, spat van de pagina’s af. Maar met deze ontdekking ontstaan ook vragen. Waarom zijn zij van elkaar gescheiden? Waarom hield hun moeder Nina? En wat is er op die fatale dag gebeurd dat hun moeder vermoord werd? De zussen gaan op onderzoek uit, maar openen daarmee een complete beerput. Als Thea dan ook nog eens spoorloos verdwijnt, krijgt de zoektocht een bizarre wending, waarin antwoorden alleen maar meer vragen oproepen.

Waar ik het verhaal van Nina werkelijk prachtig vond, was het thrillergedeelte voor de oplettende lezer iets voorspelbaar. Door kleine hints, is al vrij snel duidelijk wie welke rol speelt. De ontknoping kwam dan ook niet als een verrassing, maar toch deed dit alles geen afbreuk aan het verhaal. Dat zit namelijk meer dan goed in elkaar, en alles is zo perfect met elkaar verweven, dat het talent van de auteur meteen bewezen is.
Qua Nederlandse begrippen stijgt zij namelijk wel degelijk boven een deel uit, mede omdat zij zoveel factoren met elkaar weet te verbinden, dat het een filmisch verhaal wordt.
De schrijfstijl draagt daar zeker aan bij, maar dat is niet wat zorgt dat je als lezer alles als een film voor je ziet.
Omdat het vanuit het perspectief van Nina geschreven is, ontstaat er soms afstand, wat perfect past bij wie zij is. Door haar achtergrond is zij sociaal niet sterk, en dat uit zich ook in de vertelvorm. Het is beslist een factor die het verhaal nóg krachtiger en mooier maakt, geloofwaardig en levensecht.
Het zorgt er tevens voor dat het inleven in Nina geen enkel probleem vormt. Sterker nog: je leert haar zo goed kennen, dat ze al snel voelt als een mens van vlees en bloed. Want niet alleen het verhaal en alle facetten die daarbij komen kijken, zijn steengoed uitgewerkt, er is duidelijk grote aandacht besteed aan de personages, die allemaal de aandacht en uitwerking krijgen die zij verdienen.

Al met al is deze kennismaking met de auteur voor mij zeker een reden om vaker een boek van haar op te pakken. Met haar volstrekt unieke stijl, weet zij de lezer zonder moeite aan zich te binden. En dat alleen al is een reden om haar zeker in de gaten te houden!