een zware uitdaging

Hersenflitsen werd geschreven door Lars De Brabander en neemt ons mee in het verhaal van Olaf Carl Kramer die, nadat hij een zware hersenbloeding gehad heeft zijn leven verder doorbrengt in een verzorgingstehuis. Al snel na het behalen van zijn diploma van tandarts, hebben Olaf en Els Nederland achter zich gelaten, maar nu na de hersenbloeding zijn te terug. Als vader van een groot gezin heeft hij het geluk dat hij wekelijks wordt opgehaald door een van de kinderen om dan een aantal uren bij zijn gezin te verblijven. Tijdens deze momenten denkt hij vooral terug aan het verleden, zijn eigenzinnigheid en het mooie leven samen met zijn vrouw Els. Tijdens de vele momenten die Olaf terugdenkt aan vroeger, neemt zijn tweede persoon Carl het steeds meer van hem over.
Eerder las ik “De fluisteraar van Père-Lachaise” van Lars De Brabander en daar had ik een heel goed gevoel tijdens het lezen. Ik was dan ook gemotiveerd om Hersenflitsen te lezen. Maar Lars De Brabander gooit met dit boek een moeilijk en zwaar onderwerp op tafel. En eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het boek heb uitgelezen maar dat er zeer weinig blijven hangen is van de inhoud. Ik kreeg heel slecht vat op wat ik aan het lezen was, alleen de basis uit het levensverhaal van Olaf (altijd buitenbeentje, hersenbloeding, groot gezin, wekelijks opgehaald, frustraties om zijn eigen onkunde, …) zijn blijven hangen. Misschien omdat ik nog niet wil stilstaan bij de situatie waarin Olaf beland is. Het is pas door de vragen die in de leesclub kwamen, dat een en ander voor mij duidelijker werd. Het ligt absoluut niet aan de stijl van de auteur want het boek laat zich op dat vlak vlot lezen. De auteur weet voldoende de emotie van de lezer, die er voor openstaat, te bespelen. Maar het onderwerp van dit boek is echt niet iets om vrolijk van te worden. Het vraagt een zekere inspanning en voldoende tijd om het te lezen.