De sublieme wraak?

In De Boekenreizigers leesclub lazen we “Zes” van Rudy Morren.
Wanneer tv-figuur Eddy de Keyser na zijn laatste show dood wordt terug gevonden in het water van ‘t Eilandje in Antwerpen is dat groot nieuws. Er wordt gedacht aan zelfmoord, maar wanneer een ander persoon uit zijn kennissenkring ook dood wordt aangetroffen, worden de beide zelfmoorden toch wel als verdacht gezien. Sander Cap en zijn collega Tessa Vermeer van de Antwerpse politie worden op de zaak gezet. Gaat het over zelfmoord of is er toch een figuur aan het werk die de mannen een handje geholpen heeft? En wat is het verband met een jeugdkamp uit 1985 waarbij de betrokkenen samen met een zesde nog onbekende figuur aanwezig waren?
Rudy Morren is in Vlaanderen voor de meeste mensen gekend als tv-figuur, maar als schrijver is hij minder gekend ook al is “Zes” reeds de vijfde thriller van zijn hand. En het moet gezegd worden, Rudy Morren weet hoe hij spanning op papier moet krijgen. De afwisseling tussen het huidige verhaal en de gebeurtenissen uit 1985, lopen moeiteloos door elkaar door. Elke tijdswisseling geeft een stukje van het geheim prijs, maar laat de lezer toch in het ongewisse wie de zesde figuur zou kunnen zijn. Het boek blijft grotendeels onvoorspelbaar. Dat komt ook door de karakters die Rudy Morren voor dit verhaal creëerde, het zijn niet de stereotiepe vlakke figuren. Nee, de auteur heeft er werk van gemaakt om zijn personages zodanig te kneden dat je het idee krijgt dat je hen kent. Je leeft met hen mee, zowel in het verhaal van 1985 als in het verhaal dat zich in het nu afspeelt. En ook inhoudelijk klopt het geheel, hoewel ik toch enige tijd op zoek was naar houvast in het verhaal. Ik ga alvast op zoek naar het eerdere werk van deze auteur.