Romantiek en een beetje spanning.

'Smeulende waanzin' is het tweede boek van de Vlaamse Lizi Mulder, die in Antwerpen woont en in Brussel werkt. Net als zijn voorganger 'Zinsbedrog' is het boek geen echte thriller, maar wel een prettig leesbaar verhaal dat het aanvankelijk vooral van een ontluikende romance tussen de hoofdpersonen Lore en Patrick moet hebben. Patrick zat vroeger bij de politie en is daarom bevriend met Steve. Inderdaad, Steve en zijn vriendin Jo, de hoofdpersonages uit Mulders eerste boek, vervullen hier een bescheiden rolletje. Dit doet vermoeden dat in een eventueel derde boek een andere vrijgezelle vriend van Steve en Patrick de vrouw van zijn leven zal vinden.

Terug naar 'Smeulende waanzin'. Aanvankelijk weet het boek de lezer niet echt mee te slepen. We maken kennis met Lore die tijdelijk aan zee zal verblijven en we leren ook Patrick beter kennen. De twee vallen voor elkaar en dan kan het verhaal eindelijk een beetje spannend worden. Feiten uit Lores verleden komen naar boven, ze ontdekt meer over de brand waarbij haar moeder om het leven kwam. Ze maakt ook kennis met de goede en minder goede kantjes van de dorpsbewoners aan zee. Is iedereen wie hij beweert te zijn ?

Mulder weet een verhaal goed neer te zetten en heeft het in zich om zowel een romantisch als een spannend verhaal te schrijven. Momenteel tapt ze nog uit beide vaatjes, zowel het eerste als het tweede boek worden daarom als 'romantische spanning' omschreven. Om echt de aandacht van een groot publiek te trekken zal het misschien nodig zijn resoluut de ene of de andere kaart te trekken.

Jammer van de talrijke spel- en taalfouten waarmee vooral de eerste hoofdstukken doorspekt zijn. Vooral samengestelde zelfstandige naamwoorden zorgden voor de nodige problemen (schrijf je dit nu aan elkaar, komt hier nu een spatie of toch maar liever een koppelteken). Wat ook opvalt is het veelvuldig gebruik van aan het Frans ontleende woorden, ook wanneer je je daar helemaal niet aan verwacht en wanneer een Nederlands woord veel meer op zijn plaats was geweest.

De cover van 'Smeulende waanzin' is mooi, zachte kleuren en een titel in een bijzonder lettertype. Het lettertype waarin het verhaal zelf is gedrukt is dan weer niet om vrolijk van te worden, het is te klein en door de kleine regelafstand komt de tekst heel druk over.