Eerder belerend dan ondraaglijk spannend of sensationeel

Met zijn tachtig jaar is Frederick Forsyth (1938) nog steeds jong van geest. Heel erg snel schrijft hij echter niet. Sinds "De Prediker" heeft hij er bijna vijf jaar over gedaan om "De Vos", zijn nieuwe spionagethriller, neer te schrijven. Guus van der Made heeft zich evenwel gehaast met de vertaling.

Het boek draagt Forsyth op aan zijn kleinkinderen met de boodschap:
“Blijf jezelf, word gelukkig en denk af en toe eens aan je grootvader.”

Zijn afscheid heeft hij al vaker meegedeeld, maar is "De Vos" nu werkelijk het definitieve einde van zijn schrijverscarrière? Weg met die dekselse typemachine van de voormalige MI6-agent en tevens Britse iconische auteur?

Sir Adrian Weston is veiligheidsadviseur van de Britse premier. In het holst van de nacht belt ze hem wakker met een spectaculaire mededeling. Wat virtueel totaal onmogelijk leek is wel degelijk gebeurd. Een hacker heeft genadeloos toegeslagen; hij hackt de beveiligingssystemen van de CIA, het Pentagon en de NSA.
Een Britse scholier van achttien met een briljant brein lijdt aan het syndroom van Asperger. Hij heeft dit huzarenstukje op zijn geweten, maar hij is zich van geen enkel kwaad bewust. De jongen wordt beloond met een geschikte bijnaam: de Vos. Alle belangrijke veiligheidsdiensten in de VS willen de hacker te pakken krijgen. Dit is echter zonder Adrian Weston gerekend! Hij wil immers dit levensgevaarlijke wapen dat de Vos is, in bescherming nemen en beletten dat de jongen in verkeerde handen valt. Het plan, Operatie Troje, kan worden uitgevoerd. Ongenadig tikt de klok verder, terwijl de continenten op stelten staan. Zal men de meest gezochte persoon ter wereld kunnen uitschakelen?

“Tegen die tijd had het team hun prooi al een bijnaam gegeven. Hij was bijna niet te vangen en dus noemden ze hem de Vos. Maar toch, een match was een match. Zelfs vossen maken fouten. Niet vaak, maar af en toe.”

"De Vos" is een hedendaagse spionagethriller waarin heel wat personages komen opdagen. Achteraan het boek vind je een bijzonder handige lijst – bijna vijf pagina’s lang - van karakters en wereldwijde organisaties die aan bod komen. De grootmeester, tevens grondlegger van de faction-thriller (mix van realiteit en fictie), slaat weer krachtig toe. Het verhaal begint alvast spannend; de toon verandert echter snel. De Vos belandt onopzettelijk in een web van internationale verwikkelingen. De auteur hangt een geopolitiek schrikbeeld op, waarbij hij de onderlinge machtsverhoudingen van tal van landen onder de loep neemt. Naast het Verenigd Koninkrijk, eisen ook de Verenigde Staten, Rusland, Israël, Iran en Noord-Korea een eigen rol op. Al deze feiten - met een hoog informatief gehalte - beïnvloeden de plot en de samenhang binnenin het verhaal in negatieve zin. Een mooi uitgediepte verhaallijn ontbreekt, alsook een grondige ontwikkeling van de hoofdpersonages.

“In plaats daarvan had hij een verlegen, in zichzelf gekeerde tiener, die zich in de buitenwereld maar met moeite staande kon houden en zich enkel in het halfdonker achter een computerscherm op zijn gemak voelde.”

Sluw als een vos kiest Frederick Forsyth een getroebleerde jongen uit als het epicentrum van de wereld. Zoals steeds blinkt hij nu ook weer uit met zijn intensieve research en pittige en onverbloemde schrijfstijl. Lezers die knappe actiescènes en raadselachtige expedities verwachten, zijn hier niet aan het juiste adres. Leerrijk is het zeker wel; je verneemt heel wat over het reilen en zeilen van internationale inlichtingendiensten en het computerkraken. Voor een spionagethriller van deze succesvolle schrijver is "De Vos" echter eerder meer belerend dan ondraaglijk spannend of sensationeel.