Een knappe en verrassende apotheose

In het echte leven zijn ze geen koppel, maar als nieuwbakken thrillerschrijvers vormen Ria Maes (1965) en Aron Wade (1970) een hecht team. Zij is de ervaren schrijfster, vooral van feelgood romans. Hij is beroepshalve acteur en speelt nu eerder de rol van motivator en brengt eveneens ideeën aan. Maes schrijft alles uit, Wade leest kritisch en geeft nadien zijn bevindingen weer. Zo vindt een natuurlijke vorm van kruisbestuiving plaats. Deze twee vullen elkaar op professioneel gebied aan. Het resultaat van deze bijzondere vorm van samenwerking is Pan, hun eerste spannende thriller.

Het verhaal speelt zich af in Antwerpen, waar een seriemoordenaar ongestoord zijn slag kan slaan. Hij ondertekent zijn misdaden met de naam ‘Pan’, de mythische bosgod. Als inkt gebruikt hij het bloed van zijn gekeelde slachtoffers. De stad baadt in angst en beleeft een nachtmerrie. Tom Beckx is wetsdokter, hij ziet van heel dichtbij de aangerichte gruwel bij de slachtoffers. Samen met rechercheurs Suzanne Jacobs en Raoul De Vuyst hoopt hij de vreselijke moordenaar op te sporen. Hun zoektocht loopt echter niet van een leien dakje. Of wat had je gedacht? De pers en ook de politieke wereld brengen de wetsdokter in een benarde positie. Beckx betreedt een voor hem totaal onbekend terrein en waant zich zelfs een toprechercheur. Als dit maar goed afloopt!

Pan: een bijzonder korte titel voor het opmerkelijke debuut van een nieuw en voortaan te volgen schrijversduo. Deze misdaadroman is meer dan een samenraapsel van een stevige plot, spanning en flink wat misdaad. Het verhaal bevat ook een stevige scheut psychologie, een toefje romantiek en erotische scènes die de aandacht opeisen. Dit alles maakt het boek uitermate geschikt voor een heel ruim lezerspubliek; geschikt voor zowel mannelijke als vrouwelijke lezers. Een niet te versmaden pluspunt, toch.

Een misdaadroman, keurig neergeschreven, die de Nederlandse thrillerfans moet kunnen bekoren. Om dan zeker ook de veelkleurige stad Antwerpen als setting niet te vergeten. Het gaat allemaal snel in Pan, zeker door het gebruik van korte passages en erg toegankelijke en vaak korte dialogen. Toch duurt het wel behoorlijk lang vooraleer je als lezer gegijzeld wordt. De hoofdpersonages hebben veel meer in zich dan wat blijkt tijdens het lezen. We missen hier eveneens een grondige uitdieping van het op zich interessante verhaal. Positief is dan wel de apotheose, waarbij de auteurs je verrassen met het slot. Knap! Hun tweede misdaadroman is intussen reeds in voorbereiding. Maes & Wade is geen ‘eendagsduo’ dus. Drieënhalve ster.