Getuigenis van doorzicht en rijpheid

Duitsland, een stadje aan de Oder, jaren 1920. Hoe ontwikkelt een jongen zich als vele omstandigheden tegenzitten? We bedoelen dan dat overal in zijn omgeving neergaande lijnen duidelijk zijn: de winkel van zijn ouders draait niet meer, zijn vriend ziet het niet meer zitten,... We volgen de ontwikkeling van Albrecht Seldersen, die ondanks alles wel een opgaande lijn vertoont. Deze voornamelijk psychologische roman, geschreven door een 24-jarige in 1933, getuigt van doorzicht en rijpheid. Typisch voor Keilson is dat er ondanks de omstandigheden die zwaar tegenzitten, nog steeds goede mensen meer dan een figurantenrol opnemen. Er zijn geen hoofdstukken, maar het is een aaneenschakeling van paragrafen - vaak vanuit verschillende standpunten - waardoor het verhaal een onophoudelijk voortschrijden is van wat zelden mee- en vaak tegenzit. Het leven gaat verder. Keilson toont een zeer groot inlevingsvermogen en weet aan de hand van bepaalde thema's het dagelijks leven in Duitsland in de jaren 1920 te tekenen (financiële crisis en naziregime komen er aan), zonder dat het woord jood valt, en dat is toch wel uitzonderlijk voor een joods schrijver.