Mik legt het er te dik bovenop

Het is een geijkte manier van de schrijver om de aandacht vast te houden: zorg ervoor dat de lezer meer weet dan de personages. Zo sluit je een verbond. Maar dat het niet altijd werkt, blijkt uit de nieuwe roman van Edzard Mik: Waar de zee begint. Zijn Mont Blanc was een van de beste Nederlandse romans van 2012. Het kan verkeren.

De getrouwde bankier Nico krijgt in 2004, aan de vooravond van de Olympische Spelen, in Griekenland een affaire met Despina, een dochter van een kunsthandelaar. Acht jaar later moet hij weer naar Griekenland. Het land is inmiddels bijkans bankroet. Hij gaat voorzichtig naar Despina op zoek, maar de zaken gaan voor. Hij moet eerst, voor de bank, in de slag met haar vader, die nog een aantal dure schilderijen in zijn bezit heeft.

Bij de vader loopt een jongetje van 8 jaar rond in wie Nico van alles herkent, behalve zijn eigen trekken. Als hij Ioannis ziet rennen, ziet hij zijn eigen zoon Matthijs in hem. Op een boot krijgt de jongen een astmatische aanval. Nico bedenkt dat hij zelf vroeger ook astma had. Maar hij heeft almaar niet door wat de lezer allang weet: dat Ioannis zijn zoon is.
Misschien had het gewerkt als Mik het er niet zo dik bovenop had gelegd.
De scène met de astmatische aanval onderbreekt hij voor een beschrijving van de vrijscène waarbij Ioannis moet zijn verwekt. Dat is niet een verbond sluiten met de lezer, dat is de lezer niet serieus nemen. De enige reden om door te lezen is dat je wilt weten wanneer Nico de schellen van de ogen vallen.