Een mooi en ontroerend boek met veel liefde en humor

Op de eerste bladzijde lees je "Je troost is goedbedoeld, maar emoties zijn als vuurwerk. Ze branden vanzelf op als ze de ruimte krijgen." En dat zet de toon van het boek. De 75-jarige Mies heeft haar man twee jaar geleden plotseling verloren. Met tegenzin gaat ze, op aanraden van haar zoon, naar een rouwgroep. Al gauw komt ze erachter dat ze in deze groep herkenning, troost, steun en vriendschap kan vinden.

Het verhaal over verlies en rouw, vanuit diverse personages en invalshoeken, is prachtig beschreven. "Waarmee vul je de leegte als de leegte zich vult met jou ''blz.97. Herkenbaar als je het hebt meegemaakt en invoelbaar als je het niet hebt meegemaakt. Een van de intense dingen in het boek is de pijn die de mensen ervaren door het niet uitspreken van gevoelens waardoor de situaties hun eigen leven gaan leiden. De eigen interpretatie van de rouwenden van hun aandeel in de gebeurtenissen zorgt er voor dat zij zichzelf opzadelen met veel schuldgevoel waardoor er zelfs verwijdering ontstaat tussen mensen die elkaar lief zijn. De personages zijn goed beschreven waardoor je ze steeds beter gaat leren kennen. Door de vriendschap die Mies vindt in de rouwgroep en de humor in het boek is het geen zware roman. "Had hij niet door hoe ze was? All over him als een verleidelijke tompouce, vol en romig met een laagje glanzend roze glazuur, mierzoet. De taaie bodem hield ze vakkundig uit het zicht. blz 50". Het is een mooi en ontroerend boek met veel liefde en humor.