'Ik zie, ik zie..' heeft zo zijn plussen en minnen

Het is 1982 als de dan 18-jarige Emma wordt verrast met een bezoekje van Edmund Cooper, een FBI-agent. Voor haar is deze afdeling van de overheid niet nieuw. In haar jonge leven heeft ze al heel wat meegemaakt en dat zou ze het liefst allemaal zo snel mogelijk willen vergeten. Maar helaas, daar denkt Edmund anders over. Hij wil de studente psychologie samen met een teamgenoot inzetten om jonge seriemoordenaars in de gevangenis te interviewen om zo inzicht te krijgen in hun gedachtegang. Hoewel Emma zich in eerste instantie niet geroepen voelt om deze taak op zich te nemen, weet ze ook dat ze niet zomaar meer het meisje was dat ze vroeger was. Daarom is dit misschien wel de manier om van haar demonen af te komen. Ze gaat de uitdaging aan. Maar dat blijft niet zonder gevolgen...

‘Ik zie, ik zie…’ van Ellie Marney trok in eerste instantie de aandacht vanwege de belofte van de uitgeverij die prijkt op de achterkant. Dit boek zou volgens hun zeggen ‘de spannendste YA-thriller van het jaar’ zijn. Nou, als groot fan van jeugdthrillers als die van Mel Wallis de Vries, Cis Meijer, Sophie McKenzie en Eva Burgers wilde ik dat zelf weleens ontdekken. Zou dit boek namelijk echt net zo meeslepend, spannend en makkelijk te lezen zijn als de belofte eigenlijk probeert te zeggen? Daarover later meer, want ik noem eerst de blikvanger van dit boek: de cover. Het gezicht achter die tralies kijkt me aan en het voelt alsof ik op deze manier het boek wordt ingezogen. Het heeft iets duisters en mysterieus waar ik direct meer over wil weten. Alleen, ik zal maar gelijk de pleister van de wond halen, had ik dit onheilspellende gevoel bij het verhaal helemaal niet. En dat komt door een aantal elementen…

De schrijfstijl is ideaal voor jongeren en leest – zoals altijd in dit genre – lekker makkelijk weg. Toch heb ik er verrassend genoeg wel wat dagen over gedaan. Dat komt met name omdat ik er maar niet lekker in kwam. Er zat figuurlijk gezien een soort scheidingswand tussen mij en het verhaal. Ik kon me daardoor niet volledig geven, om het dan nog niet eens over de karakters te hebben. Je leest vanuit zowel Emma als Travis, en dat waren op zich wel prima karakters met ieder hun eigen verhaal. Je bent op het begin vooral nieuwsgierig waarom zij nu zijn uitgekozen om de FBI te helpen, wat hen gevormd heeft tot wie ze nu zijn en hoe ze deze zaak willen gaan vormgeven. Genoeg vragen om je bezig te houden, maar – ondanks dat je wel het een en ander leert over ze – sprak ik uiteindelijk niet van een band. Daardoor blijven ze ‘te hard’, ‘te koel’ en ‘te mysterieus’. Ik snapte soms bepaalde keuzes niet, vond hun gesprekken ‘te vlak’ en haalde ze – aangezien ze vaak worden aangesproken met hun achternaam – ook nog eens door elkaar.

Ten tweede had het feit dat ik er niet lekker inkwam ook te maken met het gebrek aan spanning. De uitgeverij beloofde een boek dat mij op het puntje van mijn stoel deed belanden. Maar dat gebeurde totaal niet. Vaak had ik het idee bij een scène van: nu komt het. Nu komt de spanning eraan. Ik ging klaar zitten en probeerde er in te komen, maar dan was dat moment alweer voorbij voordat ik überhaupt heel even met mijn ogen kon knipperen. Op twee momenten na. Op zo’n 75% heeft dit boek mij echt nog weten te verrassen met een bepaalde emotionele wending, en ook over het einde heb ik geen slecht woord. Het is spannend, een beetje bloederig zelfs en door de beeldende schrijfstijl zag je het ook wel echt voor je. Maar door een bepaald hoofdstuk middenin het verhaal dat haast ‘onlogisch’ voelde, was het verrassingseffect er af.

Al met al is dit boek van Ellie Marney dus een verhaal met plussen en minnen.