Een gevoel van verwondering met een vleugje ontroering

Er zijn boeken, die de lezer met de eerste zin al te pakken krijgen, een beweging veroorzaken in het hart of in de ziel.
De lezer weet niet precies wat hem overkomt, ervaart slechts een vaag gevoel van verwondering, als een echo van een lang vervlogen herinnering, een geur, een smaak residu wat blijft plakken op de tong, een vleugje ontroering.
Zo’n boek is Een gegeven nijlpaard, het debuutroman van Deense schrijfster Annette Bjergfeldt.
Met haar debuut haalde Annette Bjergfeldt de bestsellerlijsten in Denemarken. Ook andere landen omarmden het boek dat inmiddels vertaald is in diverse talen en bejubeld door de pers.

“De eerste keer dat Filippa overleed, waren Olga en ik net zeven geworden. Onze grote zus verloor plotseling het bewustzijn. Ze viel door een gat in de tijd en trippelde op haar tenen naar het tere schijnsel van ‘de andere kant’. Eindeloze rijen zielen bewogen om haar heen en zij was een van hen.”

Opmerkelijke eerste zinnen die direct bewijzen dat Bjerfgeldt een mooi, poëtisch en sfeervolle taal gebruikt (met complimenten voor de gevoelige vertaling van Ingrid Hilwerda en Janke Klok) en weet hoe men de interesse van de lezer opwekt.

Pagina per pagina ontvouwt het magische verhaal van grootvader Hannibal met een hoofd vol kleurrijke dromen en hoge verwachtingen van het leven. Hij wordt op het eerste gezicht verliefd op de Russische Varinka, een geheimzinnig circus meisje die het tragische verlies van haar eerste grote liefde aan het verwerken is.
De communicatie tussen de twee verloopt niet geheel soepel, toch krijgt Hannibal het voor elkaar. Varinka trouwt met hem en verhuisd naar Denemarken. Het leven verloopt niet geheel volgens de verwachting, maar ja, dat gebeurt eigenlijk bijna nooit.
In korte, bijna op zelfstandige korte verhalen lijkende hoofdstukken vertelt Bjergfeldt het verhaal van Hannibal en Varinka en hun drie kleinkinderen, Filippa, Esther en Olga. Alledrie zijn ze begiftigd met uitzonderlijke artistieke talenten. Het is duidelijk dat voor alledaagsheid geen plaats zal zijn in hun levens. De drie meisjes zijn heel verschillend wat karakter en uiterlijk betreft, een ding hebben ze echter gemeen. Alledrie zijn ze op zoek naar de enige echte ware liefde met een hoofdletter en deze zoektocht is allesbehalve eenvoudig.

Het verhaal is eigenlijk een familiesaga, vol met anekdotes, herinneringen, min of meer absurde verwikkelingen, kortom alle dingen in het leven van mensen, belangrijk of onbeduidend, die het leven de moeite waard maken om te leven.
Het ontbreekt Een gegeven nijlpaard niet aan fikse portie humor, Bjergfeldt weet ook de grote thema’s luchtig te houden. Veel aandacht is in het verhaal gericht op muziek. Veel namen van de grote Russische componisten passeren de revue samen met de namen van grote schrijvers en schilders. Het kan niet anders, de familieliefde en fascinatie voor de kunst loopt als een rode draad door alle hoofdstukken.

Annette Bjergfeldt heeft haar boek gebaseerd op het leven van haar grootouders en het is haar gelukt om ze levend en aanwezig te maken. Dat geldt trouwens voor alle personages in het roman, ze worden door de schrijfster in het leven geroepen om ze nooit meer te vergeten.
Een gegeven nijlpaard is een mooi, sprankelend verhaal over de kracht van saamhorigheid, familietradities, liefde en een positieve instelling altijd gericht op alle tegenslagen die in het leven aanwezig zijn, te overwinnen.

Met dank aan Uitgeverij Signatuur voor het recensie - exemplaar.