“De ruimte rook naar medeleven en filet americain.”

Marie verhuist na de dood van haar vader noodgedwongen naar een achterstandsbuurt, de gevreesde Confituurwijk. Enter: een aantal zware thema’s (trigger warning voor zelfmoord), een flinke dosis humor, een vlotte pen, marginale (en minder marginale) personages, een klein sausje ‘De helaasheid der dingen’ en je hebt alle ingrediënten voor deze Vlaamse roman. Een verhaal waar op het eerste zicht misschien weinig spectaculairs de revue passeert maar daarom niet minder interessant is. Soms hoeft er ook elk hoofdstuk niets memorabel te gebeuren om een sterk verhaal neer te zetten.

Marie is in mijn ogen een wat apart personage. Je voelt als lezer al snel medeleven door het feit dat ze op erg jonge leeftijd wees is én bovendien in een ronduit marginale buurt dient te gaan wonen. Maar anderzijds laat ze Sam ook moeilijk of niet toe. Haar eenzaamheid ligt ook voor een stuk in eigen handen. Gaandeweg leren we hoe dit komt en welke gigantische rol haar beide ouders hierin hebben gespeeld.

De achterflap van ‘Confituurwijk’ vat alles mooi samen: Deze roman is een schitterende, poëtische vertelling over een botsing van culturen in een Vlaamse achterstandswijk, en een ode aan de schoonheid van banale dingen.

“Alsof het leven een allergie was waartegen geen enkel pilletje hielp.”

“De ruimte rook naar medeleven en filet americain.”

“Voortuinen van ros gras, perceeltjes botanisch verdriet, opgesmukt met onkruid, pisbloemen, geschilderde karrenwielen en ankers. In één tuintje was het gras onzichtbaar, zo dicht stonden de tuinkabouters er opeen. Netjes in rijen, een terracottaleger met puntmutsen. Op het voetpad was het slechts een paar dunne boompjes gegund te leven. Behalve onkruid en kinderen groeide hier niets.”

“De liefde rommelde als een griep door mijn ingewanden.”