Heerlijk debuut!

Wat een mooi debuut! Dit boek (en vooral het personage Herman van Dusselen) ontroerde mij bijna continu. Tijdens het lezen voelde ik vaak een diep gevoel van medeleven voor Herman en naarmate ik steeds verder las hoopte ik enkel nog maar dat hij goede dingen mocht meemaken, dat de dingen voor hem eens goed zouden uitdraaien. Je voelt vaak de eenzaamheid, dat verlangen van het personage.

'Herman van Dusselen is 'een beetje anders'. Althans dat zeggen de mensen om hem heen. Herman speelt met knikkers, maakt het huis grondig schoon en houdt zich vast aan wat hij kent. Pijnlijke herinneringen aan vroeger duwt hij weg. Dat verandert als hij in een pretpark Jeanette ontmoet. De liefde voor de flamboyante suikerspinnenverkoopster drijft hem uit zijn comfortzone en legt oude wonden bloot. Voor het eerst wordt Herman uitgedaagd de wereld buiten zijn vertrouwde knikkerkamer te ontdekken. Waagt Herman zich aan het leven, of blijft hij zich krampachtig vasthouden aan het verleden?’

Er zitten vaak grappige passages in het boek, vanaf het moment dat Herman verzint dat hij een achtbaantester is bijvoorbeeld en zich wat krampachtig 'in nesten werkt' door zijn leugen om bestwil. Naar het einde van het boek toe merk je dat Herman zoveel onverwerkt trauma met zich meedraagt.

Ik ben fan van de schrijfstijl, taalgebruik en het verhaal en vraag me oprecht af of het nog ergens goedkomt tussen Herman en Suikerspinnen Jeanette :-).