Pijnlijk mooie roman

‘De zwemmers’ nam ik uit de bibliotheek mee omdat ik in een niet zo ver verleden zelf een fervent zwemmer was. Dat en misschien ook wel een beetje door de omslag en het boek zien voorbijkomen op Instagram.

De eerste 2 hoofdstukken van dit boek katapulteerden mij terug naar dat zwembad. De auteur beschrijft verschillende zwemmers, type mensen en hoe ze reageren op bepaalde situaties en ik had wel 100 keer een oh-ja-herkenbaar-gevoel. Toen ik zelf nog zwom (telkens om 6 uur in de ochtend) samen met enkele atleten (confronterend voor mijn eigen grenzen en lichaam – waarom hebben jullie geen milligrammetje vet in dat lichaam, hoe dan?!) maar gelukkig ook een handvol gepensioneerden, mijn favoriete groep mensen. De wijsheid maar ook humor die vaak uit de monden van deze mensen rolde was gewoon subliem en af en toe hilarisch, dat ook.

De zwemmers kabbelt dus een tweetal hoofdstukken verder en de lezer en zwemmers worden geconfronteerd met een mysterieuze barst in het zwembad.

Vanaf hoofdstuk 3 leren we Alice beter kennen, het draait tenslotte om haar. Alice is dement. Het aanvangen van dit hoofdstuk werd voor mij een springplank naar de realiteit. Mijn oma heet ook Alice maar dan op z’n Vlaams. Ook mijn Alice is dement en vertoefd ondertussen al een aantal jaar in een woonzorgcenter. Alles draait om vergeten, herinneren, om limieten en grenzen.

‘De zwemmers’ is een heel open en eerlijk boek over dementie, spijt en hoop, geschreven in een hele unieke schrijfstijl. De stukken over het woonzorgcenter zijn heel herkenbaar en weten mensen in soortgelijke situatie heel erg te raken. Het hele proces van de ziekte werd door de auteur heel mooi en ontroerend beschreven, zo mooi dat het vaak pijn deed.