‘Mijn moeder zag zichzelf als een bloem in een wereld vol onkruid, een van de vleesetende soort.’

‘Mijn moeder zag zichzelf als een bloem in een wereld vol onkruid, een van de vleesetende soort.’

‘Om wie wij waren’ vertelt het verhaal van Paulien (Pia), Ishtar, Mauro, Berten en Mila in hun jeugdjaren. De dood van Mila brengt hen vele jaar later terug naar de basis, waar ieder personage de balans opmaakt van zijn/haar leven.

Heel eerlijk vond ik het erg moeilijk om in het verhaal te komen door de manier waarop het verhaal werd opgebouwd. De korte hoofdstukken worden telkens gemarkeerd door personage, tijd en plaats waardoor ik al heel wat structuur had verwacht. Helaas maakt de auteur vaak sprongen naar het verleden en is het niet altijd direct even duidelijk waarover en over wie het nu juist gaat, wat het moeilijk maakt om in het verhaal te blijven. Halverwege werd meer en meer duidelijk wat alle personages hebben meegemaakt en met welke issues ze kampen.

Het boek haalt enkele belangrijke thema’s aan als racisme, religie, politieke voorkeuren en schetst verschillende levenspaden die de personages bewandelen. Mijn nieuwsgierigheid naar de dood van Mila bleef groot dus besloot ik het boek toch uit te lezen en daar ben ik heel blij om. In de tweede helft van het boek komt het verhaal in een stroomversnelling terecht en komen er toch enkele gevoelige gebeurtenissen aan bod. Het verhaal van Ishtar blijft hangen.

Je moet er je hoofd bijhouden en in het begin vraagt het boek wat doorzettingsvermogen maar ik ben tevreden dat ik het boek heb uitgelezen en ik denk dat er een aantal belangrijke thema’s mooi onder de aandacht gebracht werden. Dank je wel Standaard Uitgeverij voor dit recensie-exemplaar.