Net iets meer van verwacht

Na enkele veelbelovende recensies, een titel die aanspreekt en toegegeven, een mooie maar ook bijzondere cover besloot ik vrij snel 'Rusteloze grond' te gaan lezen. Dit is het eerste boek dat ik las van Claire Fuller en mijn verwachtingen waren door de goede recensies redelijk hoog. Helaas werden die maar matig vervuld. Het verhaal op zich kon mij wel boeien en ook de personages zijn vrij goed neergezet maar op een gegeven moment wil je gewoon dat het verhaal niet blijft kabbelen maar gewoon verdergaat en wil je als lezer ontdekken waar het nu eigenlijk allemaal naartoe gaat.

'Rusteloze grond' schetst het leven van Julius en zijn zus Jeanie die een beetje buiten de maatschappij leven. Ze zijn praktisch zelfvoorzienend, wonen letterlijk aan de rand van de maatschappij en een beetje op hun eigen eiland. Deze levenswijze werd geïndoctrineerd door hun moeder Dot. Na het overlijden van Dot komt één en ander hiervan aan het licht. Ik had van dit deel, het deel waarin één en ander duidelijk begint te worden, meer verwacht. Dit kon net iets beter uitgewerkt worden naar mijn mening en daarom is het boek voor mij 'slechts' drie sterren waard. Ook nagenoeg alle personages naast Julius en Jeanie, konden naar mijn mening veel beter worden uitgewerkt, ze blijven net iets té veel op de achtergrond wat bijzonder jammer is. Zeker daar sommige geen onbelangrijke rol in dit verhaal spelen.

Ik blijf dus een beetje op mijn honger zitten met deze roman. Ik vond het niet slecht maar ik had een beter uitgewerkt verhaal verwacht. Omdat de auteur er toch in slaagt om een vlot leesbaar verhaal neer te pennen met enkele belangrijke thema's haalt dit voor mij toch nog de drie sterren.