28 kortverhalen met af en toe een vleugje magie

De 28 korte verhalen in ‘Vergeten reis’ deden me hartverwarmend terugdenken aan de verhalen van een ander groot auteur, Carlos Ruiz Zafon. Zoals jullie misschien al hebben ontdekt: mijn favoriete Spaanse auteur en koning van neogotische verhalen doorspekt met magie. Dat vleugje magie benevelde ook ‘Vergeten reis’ van Silvina Ocampo. Silvina werd geboren in Buenos Aires en overleed in 1993. ‘Vergeten reis’ verscheen al in 1937 maar de verhalen zijn anno 2022 nog heel herkenbaar en relevant.

De schrijfstijl van Ocampo is bijzonder beeldend, wat de korte verhalen aangenaam lezen maakt. De verhalen zijn enkele pagina’s lang (of kort zoals je wil) en ikzelf nam na elk verhaal kort even de tijd om te reflecteren en de mooie zinnen tot mij te laten doordringen. Ik vind wel dat je er vaak je hoofd moet kunnen bijhouden, omdat de verhalen zo kort zijn katapulteren ze je heel snel naar verschillende plaatsen, personages en details. Heerlijk dat sommige verhalen af en toe dat donkere, mysterieuze randje naar boven laten komen en dat specifieke details terugkomen doorheen de verschillende verhalen.

Vanaf het eerste kortverhaal had ik door dat dit boek me niet onberoerd zou laten. Laat je niet afschrikken door de soms wat beladen thema’s die de auteur duidelijk niet schuwt, dit geeft ze net diepgang. Al wil de auteur vaak ook gewoon humor in de verhalen verwerken. Het was trouwens een frustratie van haar dat lezers dit af en toe over het hoofd zagen. Trapezelandschap, de twee huizen van Olivos en de siësta in de ceder waren mijn 3 favoriete verhalen uit deze bundel.

Hoewel je op basis van de omslag dit boek misschien minder snel zal opnemen in de boekhandel is dit het lezen waard.