Het verleden laat zich niet begraven

Het citaat op de binnenkant van de achterflap had mijn belangstelling gewekt en tegelijkertijd heeft het boek mijn verwachtingen niet helemaal ingelost. Bekoren kon het mij niet helemaal. De roman wordt beschreven als 'aangrijpend', 'schitterend' en 'beklemmend'. Een enthousiaste uitgever, denk ik na het lezen van 222 pagina's.

Dorp van Steen is het verhaal van Jiang Shanhong, een jonge vrouw die samen met haar vriend Red een doelloos bestaan leidt in het grote en onpersoonlijke Beijing. Ze bewonen een kleine flat op de benedenverdieping van een flatgebouw met vijfentwintig etages. Per dag komt een kwartier lang een streepje zonlicht s'morgens en s'avonds het tweekamerappartementje binnen, als het droog is en bij een wolkeloze hemel.

Met een eenvoudig baantje bij een videoverhuurbedrijf behoort Jiang tot de generatie X van het huidige China.

Op een dag ontvangt ze een pakket met gedroogde paling vanuit haar geboortedorp, het Dorp van Steen, aan de kust, ver weg van de grote steden. Het pakket van een onbekende afzender doet als hevige wind de herinneringen uit haar jeugd weer opwaaien. Herinneringen die ze zorgvuldig had weggestopt, diep begraven en waar ze niet meer wilde aan denken. Maar het verleden laat zich niet begraven.

Het boek is geschreven in een dagboekstijl waarin gebeurtenissen in het nu worden afgewisseld met flashbacks uit haar jeugd getriggerd door de gedroogde paling. Heel de zomer eten haar vriend en zij gedroogde paling en blijft Jiang verhalen vertellen over haar jeugd.

En wat voor een jeugd.

Bij haar geboorte gaf haar grootvader haar de bijnaam: Kleine Hond. Men geloofde dat hoe lelijker je naam was, hoe kleiner de kans was dat de demon van de zee je mee zou willen nemen.

Ze groeit op als wees bij haar grootouders. Haar moeder stierf kort na de geboorte en haar vader was al voor haar geboorte het dorp ontvlucht om aan een leven als visser te ontsnappen. Hij zou nooit meer naar het dorp terugkeren.

Het leven in het Dorp van Steen is hard en meedogenloos. Dat kwam door de zee die aan alles leven geeft en tegelijk alles verzwelgt.

Haar grootouders wonen in hetzelfde huis maar bewonen elk een andere etage en praten nooit tegen elkaar.

Haar grootvader pleegt zelfmoord en later wordt ze gevangen gehouden en seksueel misbruikt door 'de stomme'. Ze kan ontsnappen maar aan niemand vertellen wat ze heeft meegemaakt, alleen aan de zee kan ze haar verhaal kwijt.

Wanneer ze vijftien is, ontsnapt ze uit het Dorp van Steen maar aan je verleden kun je niet ontsnappen. Het gaat overal met je mee.

Xiaolu Guo (1973) doorliep de filmacademie in Beijing en schreef eerder filmscenario's en essays over film en vrouwelijke cultuur. Voor haar scenario Love in the Internet Age werd ze in China meermalen onderscheiden.

Het is de schrijfstijl die mij niet kon meenemen. Het leest te veel als een filmscenario, hoewel ze mooie beelden gebruikt is het te weinig suggestief geschreven en wordt er te weinig aan de verbeelding van de lezer overgelaten.