Gered door het schrijven van een boek

Sommige schrijvers bekopen hun schrijven met gevangenschap of zelfs de dood. Dat een auteur zijn leven en vrijheid dankt aan zijn boek, komt zelden voor. De lagune is zo een boek. Toen het in 1951 voor het eerst verscheen, verbleef de schrijfster in een psychiatrische inrichting. Haar debuutbundel werd met een prijs ontvangen en had verstrekkende gevolgen voor haar leven.

Toen ze jong was, werd ten onrechte schizofrenie gediagnosticeerd. Janet Frame verbleef jaren in een psychiatrische instelling, heeft meer dan tweehonderd elektroshocks ondergaan en stond op het punt om een ingrijpende hersenoperatie te ondergaan. Dit boek voorkwam dat.

Vandaag de dag zou de schrijfster zonder twijfel het etiket HSP'er krijgen. Zo kwam de schrijver op mij over. Iemand die alles diep ondergaat, die lijdt onder de complexiteit van de wereld en de menselijke relaties en zich helemaal niet aangepast door de maatschappij beweegt en daarom het liefst van al alleen is. Uit elke pagina van haar boek komt iemand naar voor met een bijzonder observatievermogen, een fijn gevoel voor sfeer en psychologische nuances.

In veel verhalen komen kinderen voor en hun kleine maar veelbetekenende ervaringen. Ook gaat het vaak over personen die zich moeilijk in het leven staande kunnen houden. Medeleven en solidariteit met de 'zwakkeren' is onuitgesproken voelbaar.

Omdat haar levensgeschiedenis zo bizar en ongewoon is, staat haar wereldberoemde autobiografie An angel at my table dat ook verfilmd is, op mijn (lange) 'te lezen'- lijst.

Toch sprak de inhoud van sommige verhalen mij niet altijd aan, ondanks de schoonheid van de vorm.