Weer een topboek van Moriarty!

Liane Moriarty is een van mijn favoriete auteurs en een van de weinige waarvan ik alle boeken in mijn kast heb staan. Ik was dan ook heel enthousiast toen er vorig jaar eindelijk een nieuw boek van haar uitkwam, zeker nadat haar vorige boek een beetje teleurstelde.

In Appels vallen niet staat het gezin Delaney centraal. De focus op de relatie tussen broers en zussen, maar ook hoe elke ouder zijn/haar kinderen ziet is interessant. Moriarty spendeert veel aandacht aan het feit dat kinderen en ouders gebeurtenissen en gewoonweg de tijd/het leven anders beleven. Zo speelt tennis een enorm belangrijke rol binnen dit gezin, maar wordt het al snel duidelijk dat niet iedereen evenveel om de sport geeft als eerst gedacht. Daarnaast is er ook aandacht voor thema’s zoals (verplicht) pensioen, grootouder worden, de druk om kinderen te krijgen of te trouwen en dat geen enkel gezin perfect is, al lijk het voor de buitenwereld soms wel zo. Actuele thema’s die het verhaal meer diepgang geven.

De verhaallijn wisselt af tussen het heden en ongeveer een jaar geleden. Door deze blik naar het verleden, leer je het gezin Delaney veel intiemer kennen dan bijvoorbeeld de agenten die onderzoek doen naar de verdwijning van Joy. Doordat er in de hoofdstukken afwisselend één iemand centraal staat en je zo een uniek inzicht krijgt in het leven van de personages en hun gedachten, geraak je al snel gehecht aan de familie en is de wil om uit te zoeken wat er met Joy is gebeurd nog groter. Je bent als lezer dus enorm betrokken bij het verhaal en de individuen.

Moriarty slaagt er ook in dit boek weer in om de lezer te misleiden en verhaallijnen die in eerste instantie niets met elkaar te maken hebben op het einde toch te verweven tot één geheel. Als lezer zit je voortdurend met twee vragen: Wat is er vorig jaar gebeurd? Heeft Stan iets te maken met de verdwijning van zijn vrouw? De eerste vraag wordt al halverwege het boek beantwoord, maar voor het antwoord op die tweede is het wachten tot het einde. De spanning bouwt hierdoor alsmaar verder op en Moriarty zet de lezer steeds weer op het verkeerde spoor door niet alle informatie te geven. Net zoals de kinderen duidelijk niet alle informatie aan de agenten willen geven. In dat opzicht is Appels vallen niet een psychologisch spel waarvan je de uitkomst niet kan voorspellen…

Met Appels vallen niet heeft Moriarty opnieuw een topboek geschreven. Ondanks dat het best wat pagina’s telt, leest het boek vlot weg en is het geen moment saai. Het gezin Delaney is uniek in veel opzichten en tegelijk zijn de meeste van hun problemen en gevoelens zo algemeen dat je je zeker met minstens één van de personages kan identificeren. De liefde die de familieleden voor elkaar voelen is duidelijk merkbaar en leidt uiteindelijk tot één van de belangrijkste vragen: hoe ver ga je om iemand die je dierbaar is te beschermen?