Een oké boek

In mijn recensie over De ongetrouwde hertog schreef ik, dat ik wat ‘pit en kracht’ miste in het boek. Ik hoopte dat deel twee in deze reeks hier meer aan zou tegemoetkomen… Jammer genoeg ligt ook hier de focus te veel op enkel de twee hoofdpersonages waardoor het boek opnieuw niet hetzelfde niveau heeft als de tv-serie. Al zorgt Kate gelukkig wel voor de nodige dosis humor.

Net zoals in De ongetrouwde hertog blijft het gebrek aan diversiteit een probleem. De wereld die in het boek wordt geschetst is zo klein, zo beperkt. Zelfs de familie Bridgerton moet het stellen met (te verwaarloze) bijrollen. En dit terwijl het familieaspect net de sterkte van deze reeks hoort te zijn. Zeker wanneer het gaat om Anthony en Kate, twee personages wiens leven gewijd is aan het zorgen voor hun familie. Dat hoofdpersonages meer aandacht krijgen dan andere personages is logisch, maar het is geen excuus om hun volledige leefwereld te verwaarlozen als schrijver.

En hoewel Kate een minder naïeve hoofdpersonage is dan Daphne, is haar relatie met Anthony wel heel gelijkaardig met die van de Daphne en Simon. De tijdsgeest zal hier zeker een rol spelen, maar toch voelde het soms een beetje als déjà vu. Niet zozeer de gesprekken en gebeurtenissen, maar eerder het gevoel en de verhoudingen binnen de (groeiende) relatie. Zowel Anthony als Simon willen in eerste instantie niet trouwen door een gebeurtenis uit hun jeugd… om dan uiteindelijk te trouwen en dan hun best te doen niet verliefd te worden. Dat dit plan volledig mislukt, staat al vast vanaf pagina 1…

Waar Quinn ditmaal wel beter in slaagt is het schrijven van dialogen. Vanaf het begin voelen deze veel natuurlijker aan dan in het vorige boek. De schrijfster is erin geslaagd een balans te vinden tussen de (al dan niet correcte) 19de -eeuwse gespreksetiquette en het schrijven van een verhaal voor een moderne lezer. En vooral in de ruzies, de conflicten en scherpe opmerkingen van beide personages schittert Quinns schrijfstijl.

De verliefde graaf is een romantisch boek dat vlot wegleest, maar niet echt memorabel is. Anthony en Kate hebben een duidelijke chemie, maar het duurt als lezer nét te lang voor alles samenkomt. Tegelijk is de koppigheid net wat dit stel zo charmant maakt en wat ervoor zorgt dat het boek vol gekibbel, humor en héél véél onderdrukte gevoelens zit. Iets wat als lezer altijd amusant is om te lezen. Gelukkig maar want zowel de verhaallijn als beweegredenen zijn niet altijd even duidelijk of goed doordacht. De verliefde graaf is dus vooral een guilty pleasure. Echte diepgang ontbreekt, maar het is interessant genoeg om ook de andere boeken in de reeks te willen lezen.