Een boek met een mooie/belangrijke boodschap

TJ Klune heeft een simpele, vlotte en humoristische schrijfstijl. Zijn personages komen vooral tot leven door de manier waarop hij ze beschrijft, hun acties en gedachten, en minder door wat ze effectief zeggen. Zijn hoofdpersonage Linus is hier het perfecte voorbeeld van. Linus is, zeker in het begin, niet zo spraakzaam. Hij is wat wantrouwig en vastgeroest in zijn eigen gewoontes en ideeën. Maar langzaam komt hij uit zijn bubbel en dit wordt veel minder gezegd dan dat het wordt getoond.

Het plot zelf is voorspelbaar. Iets wat niet stoort, maar er wel voor zorgt dat er niet zo veel spanning in het verhaal zit. Daarnaast blijven de personages, zelfs the Antichrist, een beetje oppervlakkig. Tijdens het lezen was er naar mijn gevoel een afstand tussen lezer en personages. Dit zorgde ervoor dat de angsten en emoties van de kinderen niet altijd doordrongen bij de lezer. Een beetje jammer want zeker met de vrouwelijke personages was er nog zo veel meer potentie. Maar de keuze is ook begrijpelijk aangezien de schrijver duidelijk de boodschap van zijn verhaal voorrang geeft op het plot.

Het is dan ook deze achterliggende boodschap wat het boek zo mooi en zelfs troostend maakt. Kinderen worden in (wees)huizen gestoken omdat ze anders zijn. Ze zijn magisch. Maar eigenlijk is dat maar een klein deel van het probleem. Het is de angst voor het onbekende, voor wat afwijkt van de zogenaamde ‘norm’ wat ervoor zorgt dat deze kinderen als een gevaar voor de maatschappij worden gezien. Je hoeft niet ver te zoeken om paralellen te trekken naar onze eigen samenleving. Er zijn hier geen magische wezens, maar mensen die op welke manier dan ook anders zijn worden nog steeds niet volledig geaccepteerd. Enkele voorbeelden: homoseksuelen moeten hun liefde nog altijd verdedigen, genderneutraliteit is nog niet de norm en people of color krijgen dagelijks met racisme te maken. The house in the Cerulean Sea slaat een troostende arm om deze mensen en wil vooral tonen dat het ook anders kan. En dat verandering altijd mogelijk is zolang we dit maar hard genoeg willen. Elk individu kan veranderen. Elke stap vooruit is er een in de goede richting.

The house in the Cerulean Sea is een warme knuffel in boekformaat. Het zorgt er niet voor dat de problemen van de dag worden opgelost, dat mensen die ‘anders’ zijn plots worden geaccepteerd, maar het laat wel zien dat ‘anders’ zijn oké is. Dat niemand zich zou moeten verdedigen of schamen voor wie hij/zij/x is. Bovenal toont het boek dat mensen kunnen veranderen. En dat je als individu een verschil kan maken. Deze boodschap en de fijne, humoristische schrijfstijl zijn wat dit boek vier sterren waard maakt. De verhaallijn zelf is voorspelbaar, simpel en hier en daar zelfs wat oppervlakkig. Er zat duidelijk meer in de personages, maar er werd bewust gekozen om de boodschap voorrang te geven op het plot. Is dit jammer? Misschien een beetje, maar eigenlijk is net de simpliciteit van het verhaal wat dit boek de moeite waard maakt. Je hebt geen ingewikkelde plotlijnen nodig om te tonen dat iedereen het waard is om zichzelf te zijn en het verdient gelukkig te zijn.