Een aanrader!

Neil Gaiman is één van die auteurs wiens naam ik al jaren ken, maar waar ik nog nooit een boek van had gelezen tot nu. Door één van mijn favoriete youtubers kreeg ik steeds meer interesse in het lezen van zijn verhalen en toen ik De oceaan aan het einde van het pad bij Boekenvoordeel zag liggen, kon ik niet anders dan het meenemen.

In De oceaan aan het einde van het pad speelt Gaiman met de realiteit waardoor er een soort van absurdisme, duistere fantasy ontstaat. Doordat het hoofdpersonage terugblikt naar zijn jeugd, krijg je als lezer eerst het gevoel dat hij misschien dingen in een nieuw licht/perspectief wil stellen. Of dat hij tot het besef gaat komen dat de enge, verschrikkelijke dingen die hij zich toen voorstelde enkel voortkwamen uit de levendige fantasie van een zevenjarige. Maar hoe verder in het boek, hoe meer je beseft dat wat hij zich herinnerd echt is gebeurd.

In essentie gaat het om een eenvoudig verhaal: er zijn bepaalde krachten/wezens onze wereld binnengekomen en deze moeten weer weg voordat ze te veel schade aanrichten. Het hoofdpersonage vormt de brug tussen de gewone wereld en deze onbekende, magische wereld. Zelf blijft het hoofdpersonage ook wat onbekend want je komt zijn naam nooit te weten. Iets wat best indrukwekkend is, want tijdens het lezen zelf had ik dit eigenlijk niet door. Gaiman schrijft zo natuurlijk, zo vlot dat je echt in het personage zit en dus helemaal niet merkt dat diens naam niet wordt uitgesproken.

Naast mysterie, slaagt Gaiman er ook in om een sfeer van duisternis en zelfs angst neer te zetten. Vanaf pagina één, had ik het gevoel dat er iets met Lettie ging gebeuren. Ik weet niet waarom, maar met elk hoofdstuk werd dit gevoel sterker en was ik er steeds meer van overtuigd dat ze zou sterven. Of dat uiteindelijk wel of niet gebeurd, ga ik niet verklappen maar toen ik het boek uit had voelde ik me wel opgelucht. Alsof de strakke knoop in mijn maag eindelijk was verdwenen.

Doordat je het boek vanuit de ik-verteller beleefd, is er niet veel ruimte om de andere personages even grondig uit te werken. Maar opnieuw toont Gaiman hier zijn talent. Hij geeft net genoeg informatie over de belangrijkste personages om ze niet oppervlakkig te laten overkomen en tegelijkertijd beschrijft hij hen door de ogen van een zevenjarige. Dit betekent dat we zeker niet alles over hen te weten komen en dat de manier waarop we naar hen kijken of de emoties/herinneringen anders zouden zijn als het hoofdpersonage ze op een andere leeftijd had ontmoet.

Met De oceaan aan het einde van het pad heeft Gaiman een boek geschreven dat je vasthoudt. Van zodra je de proloog hebt gelezen, wil je het einde weten. Vanuit het perspectief van een zevenjarige schrijven is niet gemakkelijk, maar Gaiman doet het zo goed als feilloos. Het verhaal beantwoord niet alle vragen, sommige
mysteries blijven gewoon wat ze zijn: een mysterie. Maar dat draagt net bij aan het realistische gevoel van het verhaal. Want hoewel de duistere wezens niet echt bestaan, waren de angsten en onzekerheden van het jongetje dat wel. Wie is er op zeven jaar niet bang van het donker? En wil niet elk kind serieus genomen worden voor volwassenen?