Mooi, maar niet indrukwekkend

Cognetti is één van mijn favoriete auteurs. De manier waarop hij de bergen, de winter, de natuur tot leven kan brengen, kan niemand anders. En toch lijkt het alsof hij met De acht bergen zijn hoogtepunt al heeft bereikt, want ook Het geluk van de wolf kon me minder bekoren dan ik had gehoopt.

In Het geluk van de wolf keert Cognetti terug naar de Alpen en de zoektocht naar geluk. Fausto en Silvia zijn beiden zoekend naar wat ze willen doen met hun leven en komen elkaar op het juiste moment tegen, in de stilte van de winterse bergen. De nadruk ligt vooral op Fausto’s zoektocht naar niet alleen geluk, liefde maar ook zichzelf. Wat voor soort man wil deze ‘kok geworden schrijver’ zijn?

Het leven in de bergen heeft zoals altijd een invloed op de verhaallijn. Het zorgt voor een ritme waar de personages zich aan aanpassen. Cognetti’s bondige manier van schrijven past bij deze wildernis. Hij heeft niet veel woorden nodig om te zeggen wat hij wilt en de sfeer die hij neerzet is vooral in de stilte te vinden. En toch ontbreekt er iets. Het sprankelende, bijna overheersend nostalgische gevoel van De acht bergen vind ik niet meer terug in zijn recentere boeken. De diepgang ontbreekt, de personages zijn te vlak.

Het geluk van de wolf is een prachtig boek, niet alleen door de manier waarop Cognetti zijn liefde voor de bergen neerschrijft, maar ook de cover is opnieuw perfect gekozen. En hoewel het prachtig is en je meeneemt naar een hoger gelegen wereld waar de tijd trager lijkt te gaan, is het geen boek dat een blijvende indruk heeft. Het is eerder een vluchtige reis, eentje die fijn is zolang hij duurt, maar waar je achteraf niet meer echt naar terugkijkt.