Een ontspannende thriller

Sterfdag is de eerste thriller die ik lees van Laura Marshall. In tegenstelling tot een klassieke thriller, focust dit boek vooral op mysterie en de zoektocht naar de waarheid. Het ‘waarom’ vraagstuk staat centraal. Niet alleen waarom gebeurde de moorden, maar ook waarom heeft Cassie’s moeder haar er nooit over verteld? En waarom is Alison zo in de waarheid geïnteresseerd?

Hoewel bovenstaande vragen de leidraden doorheen het verhaal zijn, is Sterfdag een boek dat hoofdzakelijk focust op Cassie en de nieuwe rol(len) in haar leven. Dat Cassie een huilbaby heeft en tegelijk voor haar moeder zorgt die dement is, eist zijn tol. De bekende ‘roze wolk’ is ver te zoeken. De manier waarop Marshall deze onderwerpen aan bod brengt, maakt ze niet enkel bespreekbaar maar vooral herkenbaar.

De zoektocht naar wat er in 1994 exact gebeurde, doen Alison en Cassie vooral door gesprekken te voeren. Gesprekken die niet alleen een inzicht geven in hoe er wordt omgegaan met zo’n traumatische gebeurtenis als een massamoord, maar ook hoe mensen omgaan met gemis en ieder op zijn eigen manier het verlies van een dierbare verwerkt. De menselijke kant van verdriet, het pure en tegelijk ook de façade die wordt opgetrokken, het komt allemaal aan bod. Op deze manier zorgt Marshall ervoor dat je je als lezer meer betrokken voelt bij de gruwelijke gebeurtenis en de invloed die deze heeft nagelaten.

Een andere manier van betrokkenheid ontstaat door de kortere hoofdstukken die telkens vanuit het oogpunt van één van de slachtoffers zijn geschreven. Het zijn telkens de laatste minuten van diens leven die beschreven zijn, wat voor een intimiteit zorgt die alleen tussen een lezer en een personage kan bestaan.

Marshall slaagt erin om ondanks de vele personages en gesprekken, het verhaal helder en duidelijk te houden. De nieuwe vragen die meestal aan het einde van een hoofdstuk worden opgeworpen, zorgen voor wat spanning en dat je als lezer wilt blijven doorlezen. En tegelijk is Sterfdag ook een heel ontspannend boek. Je zit niet voortdurend op het puntje van je stoel. Marshall zorgt voor genoeg ruimte om de personages te leren kennen en een band te creëren, iets wat in de meer klassieke vormen van een thriller soms ontbreekt. Het tragere tempo van Sterfdag speelt dus zeker in het voordeel van het boek. De keerzijde is dan weer wel dat het thriller-aspect pas op het einde van het boek duidelijk wordt. Misschien net iets te laat voor de echte thriller-liefhebbers.

Sterfdag is een pageturner waarbij de spanning een beetje ontbreekt. De vlotte schrijfstijl van Marshall en de interessante personages maken dit lagere thriller-gehalte echter ruimschoots goed. De aandacht voor onderwerpen zoals huilbaby’s, dementie en omgaan met verlies zorgt voor een extra dimensie in het boek. De respectvolle en vooral menselijke manier waarop Marshall deze herkenbare en tegelijk ook moeilijke thema’s doorheen het boek verweeft met het vraagstuk van de massamoord, is één van de grootste sterktes van Sterfdag. Maar hoewel het tragere tempo en de vele gesprekken niet storend zijn, had meer actie het boek wel naar een hoger niveau getild.