Prachtig in zijn eenvoud

Prachtig in zijn eenvoud leest het boek van Stefaan Degand als een ode aan het leven, de liefde en de dood. En hoe deze drie onlosmakend met elkaar verbonden zijn. Zijn gedachtegang is soms een wervelwind, springend van het ene stuk naar het andere. En soms is het als het wateroppervlak na een orkaan, nog naschuimend van wat is gebeurd.

Degand slaagt erin om zonder leestekens, maar met gebroken alinea’s en amper adempauzes een verhaal neer te schrijven dat je meesleept en niet meer loslaat. Zelfs niet nadat je het boek al lang terug in de kast hebt gezet. Hij had geen betere schrijfstijl kunnen kiezen dan deze stream of consiousness. Je wordt als lezer hierdoor niet alleen ondergedompeld in zijn leven, maar ook zijn denkwijze en hoe hij met alle tegenslagen omgaat. Zijn duidelijke taal en ironie zorgen voor een lichtheid die nodig is en de tekst een extra dimensie geeft, weg van enkel het verdriet.

Dag liefje is uniek en herkenbaar. Degands stem weerklinkt duidelijk en tegelijk slaagt hij er in iets universeels te schrijven. Net zoals het rouwproces voor iedereen anders is, maar iedereen zich er ook in herkent. De zinnen zijn het mooist wanneer de wervelende storm wat is gaan liggen, na de rauwe rouw. Wanneer Degand reflecteert en zijn ziel, verdriet en trots blootlegt. Want dat laatste is hij zeker. Op zijn leven, zijn moeder, zijn dochter en zijn vrouw. De bladzijden zijn doordrongen van gemis, maar ook van geluk. Geluk van ‘mogen gehad hebben’. Want hoe snel sommige geliefden ons ook verlaten, we zouden deze tijd nooit inruilen voor een eeuwigheid met iemand anders.