Prachtig verhaal!

Greenwood is een indrukwekkend boek dat je niet meer loslaat en doet nadenken. Vandaar ook dat ik er zo lang over heb gedaan een recensie te schrijven. Het moest even bezinken, neerdalen als het stof waarover Michael Christie schrijft in zijn boek. Greenwood is werkelijk een prachtverhaal. Ik wist niet dat je bomen en hout voor zo veel mooie metaforen kon gebruiken, ik wist niet dat je de kwetsbaarheid van de mens op deze manier kon blootleggen, en ik wist zeker niet dat ik je met zo veel liefde over bossen kon schrijven. Ik heb altijd al van bomen gehouden, maar Michael Christie’s woorden brachten die gevoelens nog meer naar het oppervlak. Als diepe wortels die boven de grond uitkomen.

Michael Christie slaagt erin een familie-epos dat iets meer dan honderd jaar beslaat op zo’n manier te brengen dat het nooit langdradig of saai wordt. Het gemak waarmee hij van de toekomst naar het verleden gaat, voelt heel natuurlijk aan voor de lezer. Alsof het verhaal niet anders kan zijn geschreven dan op deze manier. Ook de personages zijn perfect voor dat moment in de tijd gekozen. Everett met zijn oorlogstrauma’s, de rebelse Willow die zich afzet tegen alles waar haar vader voor stond, Liam die de weg een beetje kwijt is en Jake die probeert te overleven in een wereld die aan het sterven is. Allemaal Greenwoods op hun eigen manier.

Het duurt enkele hoofdstukken voordat het verhaal werkelijk op gang komt en het talent van Christie volledig tot zijn bloei komt. Het personage Everett is het beste uitgewerkt en aan zijn levensverhaal wordt dan ook de meeste aandacht besteed. De spanningsboog wordt hier ook steeds strakker gespannen en door enkele verrassende onthullingen kom je door Everett ook meer over de andere personages te weten, ook al leven zij soms decennia later.

Naast de familie Greenwood wordt er ook aandacht besteed aan de natuur en hoe de mens hiermee omgaat. Doorheen de jaren is onze band met de natuur veranderd, zijn we steeds meer onafhankelijk van haar geworden (of dat denken we toch). Dat klimaatveranderingen een belangrijke rol spelen in dit boek is al te lezen in de flaptekst. In 2038 blijkt de Aarde namelijk in een stoffige, boomloze bijna onherkenbare wereld te zijn veranderd. Maar de manier waarop Christie dit onderwerp aanbrengt is subtieler dan verwacht, en vooral vanuit een gevoel van liefde voor de bomen en nooit op een beschuldigende of belerende manier naar de lezer toe. En dat is absoluut één van de grootste sterktes van dit epos.

En dan is er nog de vormgeving van dit boek, dat werkelijk adembenemend is. Van de cover, tot de doorsnede van de boomstam die aangeeft in welke tijd de komende hoofdstukken zich zullen afspelen tot de randen van de bladzijden, die allemaal tezamen een boompatroon vormen. De eenheid tussen inhoud en vormgeving is hier zo volmaakt. Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat dit één van de mooiste boeken is die ik in mijn kast heb gestaan.

Greenwood is een van de beste boeken dat ik dit jaar heb gelezen. Hoewel de inhoud alleen al goed genoeg is voor vijf sterren, tilt de vormgeving dit alles tot een nog hoger niveau. Het is lang geleden dat ik een boek heb gelezen dat zo goed uitgebalanceerd was en ik zo in mijn hart heb gesloten. Michael Christie is er in een geslaagd een boek over de klimaatveranderingen te schrijven dat niet vertrekt vanuit angst en verbitterdheid, maar net vanuit liefde en hoop. En laten die dingen nu net zijn wat we in een nog steeds voortdurend pandemie nodig hebben. Daarnaast slaagt Christie er perfect in de uniekheid van een familie neer te pennen en tegelijk de altijd terugkomende vragen te stellen. Lijken kinderen op hun ouders? En is dit dan genetisch bepaald of door opvoeding? En dan zijn er natuurlijk nog de bomen. Altijd aanwezig, neerkijkend op ons, getuigen van het verleden en, als er niets veranderd, slachtoffers van de toekomst. Als er één boodschap is die luid en duidelijk doorheen het boek klinkt, is het dat mensen bomen even hard nodig hebben als bomen mensen. Om te leven en om te groeien.