Vriendschap en zelfontplooiing. Beetje een jeugdboek maar toch niet

Mooi vervolg op deel 1 (Het blauwe kristal).

De reis van Biddulph en Dairann gaat door om het rode kristal op te halen bij Magiër Andomas. Onderweg krijgen ze hulp en worden ze dwars gezeten. Ze maken weer allerlei dingen mee.

Dit is wederom een vrij slow-paced boek met korte stukjes spanning, maar over het algemeen is het relaxt lezen.

Wat ik leuk vond is dat de twee vrienden deze keer nog iemand mee hadden op reis en dat deze drie persoonlijkheden vloeiend op elkaar aansloten. Dit zorgde ervoor dat iedereen wel een bepaalde rol in het verhaal had en dat je nieuwe banden ziet ontstaan die beide jongens een bepaald pad op lijken te sturen, maar anderzijds zorgde het er ook voor dat er dus weer erg weinig spannends gebeurde, doordat voor elk probleem eigenlijk gelijk een oplossing was.

Wat ik erg mooi vond is dat er in deel 1 veel gesproken is over de kobolden die in het land leefden lang geleden en dat deze dus ook terug kwamen in deel 2. Erg mooi gedaan.

Omschrijvingen van gebieden zijn wederom erg mooi en weer krijg je wat hobbit-vibes.

Ik vond wel de hoofdstukken erg lang voor een jeugdboek en ben nog steeds van mening dat deze trilogie beter 1 boek hadden kunnen vormen die wat sneller verliep.

Ik ga gelijk door in deel 3 want ik ben toch wel benieuwd naar de afloop, maar ik merk wel dat behalve mooie omschrijvingen en een soort relaxt gevoel dat je krijgt van het reizen, de schrijfster wel wat meer spanning in de verhalen had mogen aanbrengen of wat meer echte cliffhangers om te voorkomen dat je 3 boeken lang alleen maar leest over reizen, eten en slapen.

2 mooie quotes uit het verhaal:

• "Persoonlijk geloof ik niet in lotsbestemmingen, maar er zijn zaken die op de een of andere manier vaststaan. In elk geval staat het vast dat ze gebeuren, maar niet hoe ze aflopen. Dat ligt in de handen van de volkeren op aarde."
• "Een waarlijke held is hij die handelt ondanks de angst die zijn hart kent."

3 sterren voor de rode orde