Troost vanuit de natuur.

In De vrouw van de vuurtorenwachter is Mary aan het einde van haar leven. Wanneer ze op een ochtend een brief krijgt van iemand die ze nooit meer hoopte te zien, dreigt het geheim dat haar al tientallen jaren achtervolgt, uit te komen. Ze weet dat ze terug moet naar Bruny, een eiland voor de kust van Tasmanië. Op het woeste, lege eiland heeft ze haar beste jaren doorgebracht met haar man, de vuurtorenwachter, en haar gezin, totdat een tragedie haar terugbracht naar de beschaving.
Tom, Mary’s jongste zoon, houdt net zoveel van Bruny als zij. Maar nadat hij een winter doorbracht op Antarctica kan hij zijn draai niet meer vinden. Dan ontmoet hij Emma, net terug uit Antarctica, en zij is alles wat Tom niet is: open, gastvrij en onbezorgd.
De vrouw van de vuurtorenwachter is een prachtig, meeslepend verhaal over een moeder en zoon die worstelen met geheimen, verlies en hun eigen leven.

Karen Viggers is Wildlife dierenarts en heeft gewerkt en gereisd in veel van de afgelegen gebieden van Australië, inclusief Antarctica. Haar liefde voor de schoonheid van de Australische natuur verweeft ze prachtig in haar boeken.

Het boek heeft twee verhaallijnen, die mooi in elkaar verweven zijn. Enerzijds het verhaal van de 77-jarige Mary, door een hartkwaal verslechterd haar gezondheid. Ze weet dat ze niet meer zolang te leven heeft, maar is vastbesloten nog een aantal dingen te doen voordat het zover is. Lukt het haar nog op tijd alle dingen op haar lijstje af te vinken en haar grote geheim te vertellen?
De tweede lijn is die van haar jongste zoon Tom. Hij is de oogappel van Mary en houdt net als zij evenveel van de natuur, vooral die op het eiland Bruny. Nadat hij een jaar op Antarctica is geweest kan hij zijn leven niet meer oppakken. Zijn huwelijk is gestrand en hij voelt zich verraden en verlaten. Alleen bij zijn hond en in de natuur vindt hij de rust. De verhaallijn loopt steeds door, ook al wisselen de hoofdpersonages.
Naast deze twee hoofdpersonages speelt de rest van de familie ook een grote rol. Oudste broer Garry, helemaal gesetteld, maarheeft een vrouw die niet zo lekker in de rest van de familie ligt. Zijn zus Jan, egoïst ten top, probeert de controle te houden over de hele familie, maar alleen haar eigen persoon is hierbij belangrijk. Kleindochter Jacinta, lieve meid, die haar oma’s wens begrijpt en respecteert. Ze probeert haar te steunen waar ze kan.

Het verhaal komt in het begin nog niet zo goed op gang. Lange tijd blijf je in het ongewisse wat die geheimzinnige brief nu inhoudt en wat er gebeurd is op Antactica, waardoor Tom zijn leven niet meer op kan pakken. Maar de vasthoudendheid van Mary en de twijfels en struggels van Tom laten je toch doorlezen. Je bent benieuwd wat voor geheimen erachter zitten. Intussen laat de schrijfster je genieten van de mooie beschrijvingen van de natuur en het leven op Bruny en Antarctica. Vooral dat wordt zo beeldend beschreven, mij nodigde het uit om via Google foto’s hiervan op te zoeken.

De thema’s die Karen in haar boeken verwerkt komen ook hierin terug: verdriet en verlies, de natuur die troost biedt, familie, huwelijk en vriendschap. En bovenal de verbinding van de mens met de natuur.