Eind goed al goed.

In dit vierde deel van de serie De leesclub, Dromen bij daglicht, worden Femke en Jesse beiden met een verrassing geconfronteerd en trekken ze hun conclusies. Trudy twijfelt of ze de komende leesclubbijeenkomst wel kan laten doorgaan. Ze heeft nog geen boek gekozen en haar werk op school slurpt al haar energie op. Ze voelt zich begaan met een van haar leerlingen, Zoë, die het thuis moeilijk lijkt te hebben, maar de schoolleiding verbiedt het haar om Zoë te helpen. Trudy heeft het gevoel dat de conrector er een verborgen agenda op nahoudt. Wanneer de spanning op school toeneemt, besluit ze een leesclubbijeenkomst over te slaan en groot uit te pakken met kerst. Hopelijk is de nare kwestie tegen die tijd opgelost…

Dromen bij daglicht is de afsluiter van de Leesclubserie. En zoals je ook aan het eind van een boek verwacht worden vele losse eindjes aan elkaar geregen. Gelukkig worden een aantal gebeurtenissen nu ook wat uitgebreider beschreven, er kan zo wat dieper op ingegaan worden. Maar alles bij elkaar moet er teveel afgerond worden in een te korte tijd. Het geeft mij in ieder geval wel een iets beter gevoel, het geheel voelt wat beter afgerond. De personages maken echter niet veel ontwikkeling door, het geheel blijft vlak.

In dit deel komt de leesclub een paar keer vaker voor, Trudy weet eerst niet welk boek ze moet kiezen. Dan besluit ze een maand over te slaan en komt met Kerst in zicht op het idee een oude klassieker te nemen nl. “A Christmas Carol”. In dit deel wordt even besproken welke vragen er op de leesavond naar voren komen, maar de discussie die daarop zou moeten volgen wordt dan helaas weer weggelaten. Dit zou het zeker interessanter gemaakt hebben. Marcus overpeinst alleen nog dat de eerdere boeken allemaal op een of andere manier iets te maken hadden met hun dagelijks leven. Bij dit laatste is dat niet het geval.

Slotconclusie: als je ontspanningslectuur zoekt voor een vakantie zonder er verder al te veel bij na te hoeven denken is dit prima. Voor de serie vind ik het zeker een gemis, dat er niet meer uit gehaald is. Het had zeker meer potentie. Minder personages, met meer diepgang en minder gebeurtenissen zouden het ten goede zijn gekomen. Nu voelt alles aan als To Much.